02/01/07 17:10 ASTIMO'S THUISBLAD ... GENIET OF IK SCHIET!

13-12-01       Ondanks dat ik weer de nachtdienst in moest, me er toch maar in laten kletsen om nog een duikje te maken. Om 8 uur 's avonds in Vinkeveen, zodat ik vandaar uit direct door naar het werk kon. Toen ik langs Mijdrecht reed, gaf de thermometer daar al -1 aan.. Warm is anders. Maar goed, het was een mooie avond, en niet winderig. Bij Eiland 4 waren slechts enkele duikers (kan ze geen ongelijk geven) en dus heerlijk rustig. We zijn maar vlot aan het aankleden begonnen, en vlot te water. Het zicht was weer geweldig. Minimaal 7 meter. En heel veel leven, baarzen, een jonge snoekbaars, kreeftjes, posjes en wat jong spul, geheel doorzichtig, met een rood puntje aan de staart en een rood puntje net achter de kop. Geen idee wat dat moet worden. We hebben ons standaard rondje gezwommen: groot wrak, Christof-object (wat tot mijn grote verdriet al weer half gesloopt was), fiets, speeltuin, wrak, bus, kleine wrakjes en weer terug richting kant. Na de bus gaf mijn lamp een beetje de moed op, maar gaf nog voldoende licht om de meters af te kunnen lezen. Bij het trappetje aangekomen, bleek het eruit klimmen een ramp. De andere duikers hadden kennelijk datzelfde trappetje gebruikt, dus zowel het trappetje als de steiger was daar spekglad... Maar alles ging goed, nog even nagepraat en weer werken...

09-12-01       En dan vanmorgen weer eens vroeg op om me te melden bij Europoort/Oostvoorne. Er waren een aantal fanatieke cursisten die hoognodig hun examen wilden doen. Dan kun je ze niet in de steek laten, toch? Ondanks de afzetting van de Beneluxtunnel was ik toch keurig op tijd. En voelde onmiddellijk de snijdende kou. Maar ach, ik duik tenslotte droog... Samen met Jan en Renť te water gegaan. Zij deden de oefeningen vol enthousiasme en hebben dan in mijn ogen een goed examen afgelegd. Zodra we onder waren werden we geconfronteerd met een groep regenboogforellen. En het zicht was natuurlijk weer geweldig. Maar na een klein half uurtje hielden we het toch maar voor gezien. Vooral omdat de koude toesloeg, ook bij mij. Weer aan de kant snel begonnen met omkleden. En omdat ik zowaar weer mocht werken heb ik de feestelijke afsluiting niet mee kunnen maken. Maar mijn handen zitten onder de blauwe plekken van de kou.

08-12-01       Na een week niet gedoken te hebben werd het weer hoog tijd. En omdat ik zowaar niet hoefde te werken hebben we de schappelijke tijd van 1 uur 's middags afgesproken voor een duikje in Vinkeveen. Koud nadat ik er was vroeg Koos al voorzichtig of we 2 duiken zouden kunnen doen. Nu, ik ben de beroerdste niet, dus de planning gemaakt. De eerste duik zouden we naar het grote wrak gaan. Aldus. Het zicht was werkelijk grandioos, minimaal 10 meter. Waarschijnlijk mede door de weinige aanwezige duikers. Hoofdzakelijk hebben we baarzen gezien, maar wel hele grote. Een heb ik een kattenbaars gedookpt, want die had een dusdanig hoge rug, leek wel een kat. (Met een beetje fantasie dan). Mijn drooghandschoenen had ik al die tijd trouw in de bus gelaten, daar betaalde ik nu de prijs voor, want ze waren nat van binnen... Dat droeg niet echt bij tot comfortabel duiken.

Na een korte interval tijd weer onder water voor de tweede duik. Deze zouden we naar bus en onderwater huis doen. Ook nu weer geweldig zicht en veel baars. Behalve de joekels van baarzen ook wat kleiner baars-spul. Aangezien ik door de vorige duik nog steeds wat koud was, maar redelijk vlot de ondiepte opgezocht. Langs alle kleine wrakjes weer rustig naar de kant. Daar vond Koos nog zijn hoofdprijs: een schitterend titanium mes. Na de duik nog even gezellig bij het Duikertje doorgewarmd. Heel leuk want Ger en Manon waren er ook. Ger had ik niet meer gezien sinds ik mijn open water had gehaald. Was even gezellig!

02-12-01       Vandaag voor het eerst sinds maanden weer eens aan begeleiding gedaan. Om 10 uur vanmorgen melden op Vinkeveen. Voordat de indeling bekend was en er daadwerkelijk te water gegaan werd duurde nogal. Maar aangezien we in een bleek zonnetje bezig waren was dat niet erg. Het was de vierde buitenduik voor Piet en Bianca. We zijn eerst naar een recht stukje zand gegaan en hebben daar allerlei oefeningen gedaan. Dat ging verder perfect. Dus toen maar een funnetje er achter aan. Via het wrak van de Hollands Glorie, de fiets en de speeltuin naar de bus. We kwamen enkele hele grote baarzen tegen, verder weinig leven. Het grote verschil tussen voorheen begeleiden en nu begeleiden is een enorm toegenomen zelfvertrouwen. Dat is toch wel een heerlijk gevoel! Mede daardoor vond ik dit heerlijk zo!

01-12-01       De laatste maand van het jaar is aangebroken. Dat moesten we maar eens natmaken. Koos en ik zijn om 10 uur hier weg gereden om Thomas om 11 uur in Oostvoorne te ontmoeten. Volgens goed gebruik zijn we begonnen met een kop koffie. Daarna optuigen en te water. Zoals kennelijk mijn gewoonte aan het worden is, was ik weer eens vergeten mijn lamp op te laden, dus maar zuinig aan gedaan. We zijn op een kalm peddeltje langs de kever en het wrak (of wat er van over is dankzij die asociale slopers) richting het platform gegaan. Daar gekeken of we nog een kuiltje konden graven, maar we kwamen niet dieper dan 25,6 meter. Heeft het kennelijk nog niet genoeg geregend? Daar vandaan richting onderwaterdoos (of hoe je dat ding ook noemen moet) en door naar de srv-wagen. Het zicht was zo goed dat je van daar uit al de caravan kon zien. Die dus ook nog maar even bekeken. Van de caravan weer richting bandenspoor welke we bij de kever weer tegen kwamen. Heerlijk zo'n duikje. Natuurlijk was het toen lunchtijd en gelijk wat flessen ter vulling afgeleverd. Bij het ophalen van de flessen heb ik nog maar een nieuw bijtstukje gekocht, want degene die er op zat was aan 1 kant nagenoeg door... En die ervaring heb ik al eens gehad. (Als je dan een rondje draait omdat de lucht naar je voeten gelopen is in je droogpak, sla je door de beweging met je armen je automaat uit je mond, omdat je die nog maar op 1 stukje vast hebt.) 

Weer opgetuigd en opgetogen te water voor een tweede duikje. Omdat ik mijn volle fles voor morgenochtend wilde bewaren mijn andere fles genomen waar 120 barretjes zich opgehoopt hadden. Om toch een wezenlijk verschil te maken met de vorige duik zijn we naar het einde van de steiger gelopen om met trotse commando sprong te water te gaan. Na jaren eindelijk weer eens de tafel met bankschroef terug gezien. Volgens mij hebben we daar jaren terug nog wat elementen op geplaatst, maar daar was niets meer van terug te vinden. Al peddelend kwamen we nog langs wat opdrachten, achter gelaten door een duikclub die kennelijk vorige maand een puzzeltochtje hadden georganiseerd, weer bij het bandenspoor uit. Een klein stopje bij het kleine wrakje (ik kreeg laatst het verwijt dat ik nogal veel verkleinwoorden gebruik, zit misschien wat in...) en rustig terug naar de kant. Ondanks dat we minder diep waren, zijn we toch nog op 20 meter geweest. Nog maar snel wat chocomel, dan naar huis voor heel veel koffie, want de baas wilde mij nog zien tot 11 uur vanavond...

28-11-01       Mijn eerste duik als instructrice... Wat heet. Als volgzaam tiepje heb ik natuurlijk alles weer door Koos laten doen. Dat begon al toen Koos gisteren belde. Wel heb ik zelf Vinkeveen voorgesteld, om weer eens wat variatie in de stekken te hebben, maar de tijd mocht Koos bepalen. Zodoende waren we er om 8 uur vanavond. Gerrit was meegekomen om mee te feliciteren. Hartstikke leuk toch? Dus eerst maar wat bijgepraat. Daarna optuigen en te water. Het was er heerlijk rustig, nauwelijks een auto op de parkeerplaats. Het water was dan ook bijzonder helder. Zicht zover als je lamp kon schijnen, en wij hebben goede en ver-schijnende lampen. De hele bodem lag bezaaid met slapende baarzen, en de allergrootste baars die we tegen kwamen lag een beetje dood te zijn op de bodem. Kennelijk ook al een poosje, want hij/zij was nauwelijks nog als baars te herkennen. We zijn aan het eind te water gegaan, en rechtstreeks naar het grote wrak gezwommen. Nu ben ik de hele zomer zo'n beetje niet meer in Vinkeveen geweest, dus de vernielingen vielen onmiddellijk op. Een groot deel van de boeg is weggeslagen. Toch sneu dat dat zo moet. Van het grote wrak zijn we langs de fiets en de speeltuin naar de bus gegaan. Nog een rondje door de bus en langs de kleine wrakjes richting kant. Daar kwamen we zo waar nog een kreeftje tegen. Toch leuk! Langs de kant terug gescharreld naar het trappetje en er weer uit. Een heerlijke duik, en om eerlijk te zijn merk ik weinig verschil met vorige week, toen ik nog als niet-instructrice zijnde dook...

24/26-11-01       INSTRUCTEUR IN OPLEIDING DEEL 2

Op donderdag in de middag rustig weer naar het noorden vertrokken. Al contact met een medecursist gehad over de begintijd vrijdagmorgen, maar die wist dat ook nog niet.Hij zou het me nog laten weten. Toen ik eenmaal voorbij Emmeloord was kwam het beloofde telefoontje. Helaas, van ťťn van mijn medecursisten was al bekend dat hij er vrijdag niet kon zijn, en deze medecursist kon pas aan het eind van de middag aanwezig zijn. Dus werd besloten de vrijdag te laten vervallen en de andere dagen vroeger te beginnen en langer door te gaan. Aangezien ik ondertussen al weer over de helft van mijn reis was, de spits langzaam begon aan te trekken besloten om toch maar door te rijden. Daarop de vrijdag in gepaste studierust doorgebracht. Op zaterdag inderdaad behoorlijk bijtijds begonnen. Weer enorm veel theorie behandeld, en 's middags het buitenwater in. Bij dit soort duiken neem je natuurlijk geen lamp mee. Echter, als je lamp ruim 3 kg weegt, dien je dat toch wel te compenseren met extra lood... Vergeten dus. Niet handig, weer het water uit, lood bijstoppen (2 kg, dus nog altijd te weinig) weer te water, en nog steeds problemen. Toch ging het in het geheel niet beroerd, maar kon dus aanzienlijk beter. Zondag weer vroeg begonnen en gelijk allemaal proeflessen geven. Het geven van de lessen, de nabespreking ervan en de verdere theoriebehandeling maakten het te laat om weer een keer te water te gaan. Dus dat maar uitgesteld tot maandag. En zoals afgesproken ook op maandag weer vroeg begonnen. Eťn van mijn medecursisten en ik moesten nog een proefles geven. Daar dus mee begonnen. (Ondertussen waren het dus al lang niet meer die 10 minuten-lesjes meer, dus dat nam ook de nodige tijd.) Vervolgens het theoretisch examen gemaakt. En als afsluiter moesten we alle 3 nog een buitenwater les(je) geven. Nu had ik het zekere voor het onzekere genomen, en gelijk 6 kg lood meer meegenomen. Just to be sure. Ook dat ging nu dus goed. Resultaat: we zijn alledrie geslaagd! Alleen had ik het nooit gered, dus bij deze JELLE bedankt voor de geweldige opleiding, WILCO en BERT als medestudenten bedankt voor de steun tijdens de opleiding, en PETER bedankt voor het fungeren als "steunend thuisfront"!

 

21-11-01       Ondanks alle vermoeienissen van deze week toch maar besloten om nog een lekker avondduikje te maken. In eerste instantie had ik nog wel een beetje spijt, want behalve de harde (stormachtige) wind kwam om een uur of 7 de regen niet met bakken maar met containers naar beneden. Echter tegen 8 uur was het droog, waaide het wat minder en was het allesbehalve koud. We hadden afgesproken in Reeuwijk op de oude plek, en toen ik daar aankwam was Koos er reeds. Hij had er dinsdag ook al gedoken en wees mij er op dat we nu via het paadje van de surfclub moesten, omdat de normale doorgang een en al modder was. In het echte donker (er was geen licht te bekennen het paadje verkend. Bij het water aangekomen zagen we dat er redelijke golven waren, hetgeen hoogst waarschijnlijk in ieder geval in het ondiepe gedeelte het zich aanzienlijk zal verminderen. En in de verte zagen we de zuiger prachtig verlicht liggen. Weer rustig terug gewandeld en aan het optuigen begonnen. Nadat Koos mij keurig in mijn handschoenen had geholpen ontdekte ik dat ik mijn masker niet had... (Toch een beetje blond?) Dus handschoen weer uit, bus weer open en... ai, mijn masker lag er niet. Dan maar mijn reserve masker gepakt, want om volledig bepakt en bezakt de bus te doorzoeken zag ik niet zitten. Dus Koos weer zijn handschoenen uit om mij te helpen mijn handschoen aan te doen. Zonder verdere problemen naar de waterkant. Helaas, daar bleek dat ik mijn vest niet op kon blazen. En de oorzaak was daar in het donker met wat (te fel) licht van een duiklamp niet te ontdekken. Koos stelde nog voor om weer terug te lopen, maar lui als ik ben besloot ik op mijn pak te trimmen in plaats van op mijn vest. Na het even echt goed lokaliseren van de snelontluchters kon ik plotseling wel mijn vest opblazen. Oorzaak geen idee, maar is wel prettiger. Dus te water. Inderdaad was het zicht ondiep allerbelabberdst maar dieper werd het niet echt beter. We hebben wel enorm veel leven gezien. Behalve de standaard kreeften en baarzen ook nog heel veel alvertjes (?). Die visjes zitten meestal hartstikke diep en zijn kennelijk zo blind als een kip. De hele duik bleven ze tegen ons aanzwemmen. Tegen het masker, tegen de armen en benen en borst en rug... En iedere keer als ik even opzij scheen zag ik een grote zilveren wolk naast me. Toen we weer langzaam terug om hoog gingen kwamen we nog een visje tegen dat ik niet ken, maar wel heel mooi vind en een jonge snoek. Ondanks het beperkte zich (zeer beperkt, want die alvertjes doken regelmatig de grond in, waardoor ze weer een wolk stof deden opwaaien) maakte het vele leven het toch weer heel leuk. Alleen bij het uit het water komen, bij de steiger van de surfclub, voelde ik dat ik aardig diep wegzonk in de bodem toen ik ging staan. Daarop besloot ik mijn vinnen aan te houden tot de grond wat vaster werd onder mijn voeten. Daarna pas mijn vinnen uit gedaan. Achteraf bleek er dus gewoon een centimeter klei (of zo) aan mijn vinnen te kleven. Waarschijnlijk is dat toch een gevolg van het zuigen (net zoals de aanwezigheid van al die alvertjes). Bij de bus weer afgetuigd en mijn masker weer gevonden (in de bank...) en daarna volgens goed gebruik de logboeken ingevuld bij de Mac.

17-11-01       Nadat ik van de week een avondduikje had afgezegd, moest er toch echt op zaterdagmiddag nog even gepoedeld worden. Volgens de verhalen was de Klink weer goed van zicht, dus daar heen gegaan. Bovendien was er in de nieuwsgroep gemeld dat er krabben zaten. En die zaten er, dat wil zeggen, die lagen er. Allemaal dood. Sneu werk, maar ook een vreemd gezicht. Overigens was het zicht werkelijk weer heel goed. Alleen zat er tussen de 15 en 17 meter een thermocline die als een melkachtige laag van zo'n 2 meter dikte tussen de goed-zicht-lagen lag. Helaas hebben we behalve de dode kreeften geen leven gezien. En dode kreeften zijn eigenlijk ook geen leven, ergo, geen leven gezien. Toch was het weer een heerlijk duikje. We zijn rechtdoor afgezakt naar een leuke diepte, toen rechtsaf geslagen. Langs de fiets en uiteindelijk de kabel tussen de platforms opgezocht. Vandaar uit weer wat hoger en op zo'n 4 ŗ 5 meter langs de restanten van de rietkraag en het kinderspeelgoed weer terug. En het leek wel voorjaar!

11-11-01       Omdat Wilco nog nooit in Tynaarlo gedoken heeft hadden we afgesproken om met elkaar daar te duiken. Dus 's morgens vanuit Diever naar Tynaarlo vertrokken. Wilco had op zaterdag afgebeld, maar van Bert had ik niets gehoord, dus was ik er keurig om 12 uur. Gelukkig dat Jelle er ook was en mij van koffie voorzag, want rond half 1 belde Bert. Hij kwam nog wel, en zou er met een uurtje zijn.Gelukkig was het wat sneller. Dus Bert en ik een duikje gemaakt. Het zicht hield niet echt over, en op wat schooltje baars na hebben we niet veel gezien, ook niet het autowrakje waar we naar op zoek waren. Toch was ook dit weer een lekker duikje. Omdat ik me toch weer op Schiphol moest vervoegen hielden we het na 20 minuten toch maar voor gezien en zijn wat gaan lunchen.

10-11-01       Na op vrijdag wat heen en weer gebeld te hebben besloten Koos en ik om 's morgens een blik te werpen in Reeuwijk bij de surfclub. Voor Koos de eerste duik weer na wat lichamelijke ongemakken en voor mij de eerste duik weer in mijn droogpak nadat de polsseals vervangen zijn. De eerste blik in het water deed ons wel wat vermoeden van wat we zouden kunnen verwachten. Er lag namelijk al een enorme pijp en een grote stapel zand/modder/grond. Toch vol goede moed te water gegaan. Onder water viel het allemaal reuze mee. Zo erg was het allemaal niet veranderd. Wel extreem weinig leven. Tijdens de hele duik slechts 2 kreeften gezien, beiden met slechts 1 schaar... Ook was de wand wel iets veranderd, maar niet echt noemenswaardig. Al met al was het toch wel een lekker duikje. Niet te veel zicht, dus goed voor het Reeuwijk gevoel...

 

03/05-11-01       INSTRUCTEUR IN OPLEIDING DEEL 1

Voor de zekerheid maar alvast de avond daarvoor (donderdags dus) naar het noorden gegaan. De meldingstijd was tenslotte al om 10 uur 's morgens in Tynaarlo. Vrijdag 's morgens niet echt zenuwachtig maar toch wel enigszins gespannen gearriveerd. Deze ochtend was er 1 medecursist: Wilco. Wel kregen we te horen dat de volgende dagen een derde cursist aanwezig zou zijn: Bert. De ochtend werd al gauw gevuld met theoretische informatie, vooral over NAUI en de standards van NAUI. In de middag zijn we daar mee verder gegaan en hebben we een proefles door Jelle gegeven gezien. We kregen nog het een en ander aan huiswerk op en de mededeling de volgende ochtend rond kwart over 9 aanwezig te zijn. Ondanks dat deze eerste dag een en al theorie was, was het dusdanig interessant en werd het zo boeiend gebracht dat we ons geen moment verveelden.

De volgende ochtend natuurlijk weer keurig op tijd aanwezig en gelijk kennis gemaakt met Bert. De ochtend werd weer gevuld met theorie, we kregen het nodige aan huiswerk op (lesjes voorbereiden)  en zijn naar Rolde vertrokken naar het zwembad. Daar eerst uitgebreid geluncht en dan plons! Behalve het geven van briefings op de kant en het geven van lessen in het water, dienden we ook een aantal oefeningen met goed gevolg af te leggen. Niet alle oefeningen waren even gemakkelijk (voor mij dan). Welke ik heel lastig vond en pas na een aantal keren goed deed was de oefening dat je met snorkel spul naar de bodem van het zwembad gaat, daar alles af doet en onder een loodgordel legt en dan omhoog (eitje!). Maar dan moet je weer naar de bodem, alles aan doen, masker klaren en boven komen met ook de snorkel geklaard. En aangezien ik niet kijk onder water, had ik daar nogal moeite mee. Maar toen ik als eerste het masker opzette en enigszins klaarde, zodat ik wat kon zien, was er niets meer aan de hand. Dat zelfde probleem met niets zien had ik bij de oefening dat je onder water je hele scubagear uittrekt, 7 meter wegzwemt en dan naar boven, vervolgens daar weer onder en de 7 meter terugzwemmen en alles weer aantrekken. Ik kwam dus 2 meter naast mijn spul uit en kon het niet meer vinden. Dat kwam goed toen ik het langs de muur deed, want toen kon ik het wel terugvinden. Rechtstreeks naar de bodem gaan, alles af doen, omhoog, naar beneden en alles weer aandoen was geen enkel probleem, omdat ik direct op de juiste plek zat. Dan was er nog een oefening dat er een persoon compleet met scubagear op de bodem ligt, de ander (ik dus) met slechts loodgordeltje om er naar toe duikt. Dan op de bodem dient al buddy-breathend de volledige uitrusting van de een bij de ander aan gedaan te worden. Aangezien het eerste wat ik kreeg het masker was, was deze oefening ook geen enkel probleem. Aangezien ik nu toch al de oefeningen van alle dagen beschrijf, kan ik net zo goed doorgaan. De andere ochtenden werden ook allemaal met theorie gevuld, waarbij wij lesjes moesten geven, en de middagen in het zwembad.

Welke oefeningen beslist niet moeilijk waren maar wel een aanspraak deden op je conditie waren het 4 banen slepen van een buddy in 4 minuten tijd en het van de bodem afhalen van een buddy, een baan slepen en mond op mond beademing geven binnen een bepaalde tijd. Doordat mijn vooropleidingen bij allerlei andere bonden liggen, moest ik ook nog wat aandacht besteden aan het afleren van bepaalde dingen. Maar dat ging allemaal goed. Het samenwerken met Wilco en Bert geeft het gevoel dat we als een team bezig elkaar over de eindstreep te helpen, waarbij Jelle de drijvende kracht is er achter. Zijn enthousiasme om ons het nodige bij te brengen geeft ons enthousiasme om het nodige te leren. 

Op maandag hadden we de laatste sessies van het eerste deel en daarna nog een korte evaluatie onder het genot van een kop koffie Jelle ziet het zitten om met ons verder te gaan, en wij (ik althans) zijn blij al zo ver gekomen te zijn. Met gepaste trots daarna de rit huiswaarts aangevangen.

21-10-01             Het was alweer een kort nachtje, maar al ben ik er aan gewend, toch maar besloten om de ochtendduik bij de Kabbelaar over te slaan. Nagenoeg iedereen was daar, maar slechts weinigen gingen te water. Na deze duik weer terug naar het huisje voor een laatste lunch, het opruimen en schoonmaken. Op zich wilde ik, zoals de dag van te voren al geopperd was, nog een laatste duik in het Oostvoornse meer maken. Het leek er even op dat ik de enige was die dat wilde, maar uiteindelijk zijn we er met 8 man naartoe gegaan. Helaas tegen de tijd dat we er waren (waarbij ik alle stekken heb gezien omdat ik het verkeerd begrepen had, maar we uiteindelijk toch allemaal bij het Baardmannetje waren) had ik geen zin meer. Het weer was intussen ingestort, het idee van het natte pak of de strakke seal van mijn droogpak trokken mij niet echt aan. Dus maar besloten om netjes duikleider te zijn. De overigen die wel doken hadden een lekkere duik, maar zodra zij uit het water waren ben ik naar huis gegaan. Maar al met al was het een lekker weekend!

20-10-01             Het was een kort nachtje, maar daar ben ik wel aan gewend. Dus in de ochtend met een hele grote groep op weg naar de parkeerplaats bij Den Osse. Het zag er allemaal veelbelovend uit toen we te water gingen en dat bleek ook te kloppen. We hebben  genoten van alles wat we zagen: kreeften, krabben, puitaaltjes, botervisjes, grondeltjes en noem maar op. Ik heb zelfs voor het eerst van mijn leven een hooiwagenkrab gezien! Na de duik zijn Miranda en ik even gaan vullen bij de Kabbelaar en genoten van de koffie natuurlijk, waarna we weer richting het huisje zijn gegaan voor de lunch. Na de lunch op weg naar Dreischor. Eigenlijk zouden we naar het gemaal gaan, maar we zijn uiteindelijk naar de parkeerplaats gegaan. We zijn niet diep gegaan, maar lekker langs het leven heen en weer gezwommen tussen de fuiken. Er waren mensen die alleen maar zand hadden gezien, maar ook deze duik hebben wij onze ogen weer uitgekeken. Er was nog een derde duik gepland, maar die heb ik over geslagen. 's Avonds gewoon uitgebreid genoten van de barbecue.

19-10-01             Vandaag alweer na een vroege dienst op weg. Dit keer naar Zeeland, voor een weekend duiken... Op een schappelijke tijd aangekomen, en gelijk maar een pilsje opengerukt. Echter binnen de kortste keren werden er duikplannen gemaakt. Maar aangezien mijn allergie voor vroege diensten zag ik het niet zitten de bus vol te laden en ergens heen te rijden. Toen kwam Wilfried op het slimme idee om het plasje achter het huisje te bekijken. Dat zag ik wel zitten, rustig met z'n tweeŽn even bubbelen. Er waren nog meer mensen die dat een goed idee vonden, dus uiteindelijk zijn we met 7 man/vrouw daar te water gegaan. (Natuurreservaat De Schelphoek). Er werd dus opgebuddied, en ik ging met Miranda. Tegen de tijd dat wij het water in gingen kwamen Wilfried en zijn buddy al terug. Onder de 5 meter moest een zwarte deken liggen. Wij zijn rechtuit gegaan, want ik had nog het idee dat die zwarte deken wel mee zou vallen. Dus niet, want als je je lamp er in liet zakken kon je niet eens meer het schijnsel van de lamp zien zonder dat je de bodem raakte. Dus op 5 meter maar afgeslagen en op de rand van de deken gaan duiken. Daar hadden we een zicht tussen de 5 en 10 meter, geweldig dus. Er zat hetnodige leven en is toch nog een heel leuk duikje geworden. De stroomduik die daar na nog gepland was heb ik overgeslagen.

15-10-01             Vandaag na de vroege dienst naar het noorden des lands gereden. Onderweg nog even een korte discussie van wel/niet, maatr gezien het zalige zomerweer (in oktober!) besloten om toch maar naar Tynaarlo te gaan. Daar aangekomen bleek dat een geweldige beslissing. Het zonnetje scheen heerlijk en het water zag er heel aantrekkelijk uit. Dus na een lichte versnapering te water gegaan. Dit duikje was ook vooral bedoeld voor spelen met de videocamera. Het zicht was daar niet echt grandioos voor, maar met een meter of 5 toch goed. Overigens was er nauwelijks leven te ontdekken. Het enige waren wat baarsjes. Maar toch was het een heerlijk duikje van een half uur in zomernatpak...

03-10-01             Vanavond weer eens naar Vinkeveen geweest. Voor mij was dat toch echt al een hele tijd geleden. Ik kon me dan ook niet meer herinneren dat het er zo onnoemlijk donker was. Maar gelukkig vertelde Koos mij dat er inderdaad lantaarns gestaan hebben, maar (naar hij gehoord heeft) waren die verwijderd om het homo-ontmoetingsplaats-gebeuren te ontmoedigen. Ronald wilde graag 2 duiken maken, omdat hij in Egypte zijn150ste duik wil doen. Dus vol goede moed aan de eerste duik begonnen. Eerst naar het grote wrak, daar rustig rond gekeken en van het onderwater leven genoten. Terug richting kant gezwommen en een interval ingebouwd. Daarna richting bus. Helaas waren daar behoorlijk wat duikers, die zowel het water vertroebelden als ons hinderden met hun lichten. Wel vond ik het heel leuk om te zien dat iemand keurig naast Koos ging zwemmen, netjes met hem mee scheen, en er pas na een paar minuten achter kwam dat hij zijn buddy niet was... Kostte me wel wat lucht. Maar al met al waren dit 2 hele lekkere duikjes!

02-10-01            JAWEL. Na exact 3 jaar mijn 400ste duik gemaakt! En wat voor duik! We hadden weer afgesproken bij de Kooidijk. Ik was er keurig op tijd en al gauw kwamen Koos, Gerrit en Ronald aan. Natuurlijk maakten Koos en ik die duik samen. Al snel nadat we onder waren werden we overspoeld door leven. In totaal hebben we 4 palingen en 5 snoeken gezien! En dan nog niet te spreken over de baarzen, voorns, posjes, en zelfs een snoekbaars! En 2 golfballetjes. Dat laatste viel tegen ten opzichte van de 9 van de duik daarvoor! Dit heuglijke feit hebben we netjes afgesloten bij de Mac!

30-09-01            Vandaag met Thomas afgesproken in Oostvoorne. Omdat ik daar in het voorjaar een kap had gebracht waar de rits van stuk was, welke al een paar maanden klaar was, en die ik dus nodig op moest halen. We hadden op een schappelijke tijd afgesproken en zijn begonnen met koffie. Daarna te water voor de eerste duik. We hadden gezien dat het door die regenval van de laatste maand behoorlijk hoog water was, dus wilden we het diepterecord bij het platform verbeteren. Dat is dus gelukt. Maar het was er bijzonder druk. Kennelijk allerlei klasjes aan de gang, en iedereen op het bandenspoorÖ De tweede duik, na de fouragering, besloten richting de srv-wagen te gaan. Thomas navigeerde grandioos, want we zwommen er recht op af. Na de srv-wagen nog naar de caravan geweest, en vandaar kalmpjes aan terug. Twee heerlijke duiken in behoorlijk weer!

29-09-01            Omdat Koos het zo langzamerhand beu wordt te wachten tot hij zijn 400ste duik kan maken, heeft hij mij aardig opgejut. Zodoende hebben we vanmiddag afgesproken in Oegstgeest. Wederom nat, ik natuurlijk. Koos is al aan het watten. Onze Klink begint eindelijk weer goed zicht te leveren. Dat maakte het al weer tot een zeer aangename duik. Alhoewel deze plas altijd wat kouder is dan andere plassen. Op diepte nog een grote school jonge baarsjes gezien. En er was verder niemand. Geen zwemmers, geen dagjes mensen en vooral geen duikers!

23-09-01            Na lange tijd (voor mijn doen dan) niet gedoken te hebben werd het wel weer de hoogste tijd voor een duik. Na Egypte voor het eerst weer in Nederlands water. De week daarvoor had ik eigenlijk in Tynaarlo zullen duiken, maar hoewel ik keurig aanwezig ben geweest op de stek, voelde ik mij toch te beroerd om inderdaad te duiken. Dus werd het vandaag. Met Koos afgesproken op de Kooidijk in Reeuwijk, een stek waar ik nog nooit was geweest. Deze stek was een ware openbaring, werkelijk schitterend! En ondanks dat ik nog steeds keurig in mijn natpak duik, was het water beslist aangenaam. Alleen onder de 17 meter werd het wat koud. We zijn heel wat leven tegen gekomen, waaronder een grote snoek! Jammer dat ze gaan zuigen in die plas!

18-08-01                  Na het succes van vrijdag, moest dat op zaterdag natuurlijk uitgebouwd worden. Maar de marathon was dusdanig zwaar dat Sander en Iris er maar vanaf zagen om weer naar Zeeland te gaan. Dus kreeg ik een seintje dat we naar Reeuwijk zouden. Daar konden zij hun automaat geserviced en al ophalen, en dan kon ik gelijk mijn droogpak inleveren. De bedoeling was naar de andere kant van de plas te gaan. Maar geen van ons wist hoe we daar moesten komen. Na een schitterende rit door Reeuwijk, Sluipwijk en Gouda even op de vaste plek gekeken. Daar stond de wind pal op de kant, het zag er zwart van de surfers, dus geen goed idee. De andere mogelijkheden vielen ook af. Vinkeveen vanwege de enorme te verwachten drukte en eventuele vergunningcontrole op zoín drukke dag, de Klink vanwege de te verwachten drukte met dagjesmensen gezien het mooie weer. Wat dan. Jawel, dan de Zegerplas maar. Bij de edelstenenbuurt te water moet kunnen. Eerst eens de plek bekeken, en het leek te doen. De vooruitzichten m.b.t. het zicht waren natuurlijk niet geweldig, want ook daar stond de wind pal op de kant. Maar goed, een mens moet toch wat. Gelukkig bleef Sander als duikleider op de kant, dat geeft toch een prettig gevoel. Dus Iris en ik opgetuigd en te water. De verwachting van slecht zicht kwam geheel uit. Tot zoín 3 meter was er compleet geen zicht. Dus hebben we hand in hand over de rommel gescharreld tot het dieper werd. Daar hadden we behoorlijk zicht en was het echt mooi! Veel jong spul en een kreeftje. Erg veel hele grote veenbonken, die het noodzakelijk maakten ogen in je nek te hebben. Onder de ongeveer 8 meter was het zicht weer gereduceerd tot 0. Maar deze eerste voorzichtige exploratie van de Zegerplas was uitnodigend genoeg om daar na de vakantie mee door te gaan!

17-08-01            Op vrijdag werd het weer eens tijd om in Zeeland te gaan kijken. Iris en ik zijn behoorlijk vroeg vertrokken (vonden wij zelf!) De bedoeling was eerst een Grevelingenduik, daarna een stroomduik bij de Zeelandbrug. Dus in ene keer door naar de parkeerplaats Den Osse (Langedijk). Nu had ik geen flauw idee meer hoeveel lucht er nog in mijn flessen zou zitten, dus ter plekke maar uitvinden. Iris had het idee dat in de fles die Tjeerd gebruikt had nog aardig wat moest zitten, maar dat was slechts 50 bar. In de fles die ik zelf gebruikt had zat nog 70 bar. Iris had ruim 200 bar. Simpel optelsommetje, 270 bar, gedeeld door 2 is 135 bar per man tot onze beschikking. Dus met dat vooruitzicht te water gegaan. Nu had ik de video bij me, dus Iris moest de navigatie doen. Dat ging allemaal perfect, en we hebben een heerlijk duikje van ruim een half uur gemaakt. Op naar de Kabbelaar om te vullen en wat te nuttigen. Helaas, het restaurant was dicht, we konden wel wat drinken en de flessen vullen. Dus daarna maar naar een restaurantje om te lunchen. Geen probleem verder, maar al met al werd het wat te laat om een stroomduik te halen. Dus wat anders verzinnen. Het allermooiste is en blijft natuurlijk Ouddorp. Dus dan maar de marathon lopen. Nu was dat ook werkelijk weer grandioos de moeite waard. Natuurlijk waren we weer de enigen die daar doken. Nu had ik heel slim de Bonica mee genomen, helaas, niet goed open gezet, dus geen fotoís als bewijs te overleggen. Maar we hebben heel veel kreeft, krab, vis, anemoon, spons en platvis gezien! Okť, de marathon is niet alles, in tegendeel zelfs, maar de duik maakt alle ellende waard!

11-08-01            Na enkele dagen in afwachting of er iemand een verslag zou maken, toch zelf maar weer op het toetsenbord gaan zitten. Zaterdagochtend na mijn vroege dienst met Romke naar Tynaarlo gereden. Sander en Iris zaten iets achter ons en Tjeerd kwam met het OV vanuit de stad. Aangekomen ter plaatse nog op Peter gewacht, maar die was ook niet bereikbaar. Toen maar gaan optuigen en opgebud. Sander, Tjeerd en ik doken met z'n drieŽn, en hadden koersje 240 aangehouden voor het autowrak. Door het slechte zicht rond de 10 meter hebben we het niet gevonden, want aan mijn navigatiekunsten kan het niet liggen. Het werd ook wel wat fris onder de 10 meter, dus langzaam wat hoger gegaan en langs de overkant weer de andere kant op. Uiteindelijk de plas weer overgstoken en precies voor de trap weer aangekomen. Na de duik kwam Peter, zijn we met z'n allen naar het vulstation gegaan en hebben daar op het terras in het zonnetje gezeten. Na een uurtje interval hadden eigenlijk alleen Romke en Tjeerd de puf voor een tweede duikje, dus zijn we maar naar de stad gegaan om te eten. Aangezien 2 uur slaap niet al te veel is hebben we het niet laat gemaakt, in tegendeel zelfs. De volgende ochtend waren we allemaal tegelijkertijd bij het Veenmeer. Bij de trap van Marlijn de eerste duik gemaakt. Dit keer waren Tjeerd en ik samen, en hebben we weer geprobeerd het autowrak te vinden. Weer niet gelukt... maar ja, weer weinig zicht rond de 10 meter... We hebben wel kreeft gezien in het kreeftenwandje, en een enorme school jonge baars. Na deze duik weer naar de andere kant om te vullen. Iris en ik hadden toch wel erg veel zin om te proberen het record van 18 meter te verbeteren. Helaas, met geen mogelijkheid kwamen we dieper dan 17,2 meter. Het water stond niet hoog genoeg. Maar toch hebben we er een heerlijk duikje aan overgehouden. Nog net even tijd voor een warme chocomel (hoe bedoellu, tis zomer...) en dan weer naar Schiphol voor de late dienst...  Toch was het weer een heerlijk duikweekend!

04-08-01            Na een niet al te rustgevende nacht naar Tynaarlo vertrokken. Daar was niemand in de receptie, maar de slagboom stond open, dus maar rustig doorgereden. Het water zag er veelbelovend uit, dus in een enkele regedruppel maar begonnen met optuigen. Bij de trap van "Marlijn" te
water gegaan. Onder water was het zicht niet zo geweldig als het eerst leek, maar toch nog gauw zo'n 4 ŗ 5 meter. Maar wel vrij stoffig. En
omdat er nogal wat duikers langs waren geweest, dreven regelmatig de waterplanten een meter boven de grond... We zijn linksaf via de richeltjes
gegaan, daarna de plas overgestoken, langs het kreeftenwandje waar ik zo waar een kreeftje zag, en toen langzaam weer terug naar "onze eigen"
kant. Beneden de 8,5 meter, de tweede thermocline, vond ik het water hartstikke koud. Het was maar 15 graden... Zal wel met de nachtrust te
maken hebben... Maar boven de 6 meter was het zo'n 20 graden, heerlijk dus. Verder hebben we nog een schooltje jong spul gezien, maar er was niet te veel leven, op wat vinnen hier en daar na. Toch een heerlijk duikje van zo'n 3 kwartier.

02-08-01           Ach ja, na een tijd droog staan na de "Hemmoor experience" moest er toch wel weer wat water geproefd worden. Wakker gebeld na mijn nachtdienst zijn Iris en ik naar Vinkeveen vertrokken. Dat leek ons de plas met de minste badgasten. Dat was ook het geval. Er waren 's morgens wel heel veel duikers geweest, dus we waren gewaarschuwd dat het zicht richting bus niet geweldig was. Daarop besloten wij rechtdoor te plannen, tot een leuke diepte, daar linksaf te gaan tot we er genoeg van kregen en vandaar met een hypotenusa terug naar het trappetje. Plan je duik en duik je plan, niet waar? Dus rechtdoor tot een meter of 13. Onderweg nog een nestje jonge posjes tegen gekomen, maar daar was de temperatuur slechts een graad of 9, wel bijna 3 keer zo veel als in Hemmoor, maar toch koud genoeg om linksaf te slaan en het een beetje hogerop te zoeken. Daar, boven de 10 meter, was het heel aangenaam toeven, en dat hebben we ook knap lang volgehouden. Na een half uurtje werden we verrast door een enorme snoekbaars. Prachtig beest, een genot om naar te kijken (vind ik). Daarna gingen we over een richeltje weer wat dieper, dus wat kouder, en leek het mee aangenaam om maar aan de hypotenusa te beginnen. Weer omhoog de rand op, en daar lag een prachtige, enorme snoek op ons te wachten. Ook weer geweldig om te zien.  Al vrij gauw kwamen we op een diepte van zo'n 2 ŗ 3 meter terecht. De temperatuur was daar echt bijzonder aangenaam, maar minder diep dan 3 meter was voor mij niet echt aangenaam. Kennelijk is de fles van Iris lichter dan de mijne, en wij hadden flessen gewisseld, waardoor ik lood te kort kwam en Iris veel te veel lood had... Pas toen ik een steen pakte kwam Iris erachter en bood mij onmiddellijk lood aan. Dankbaar aanvaard natuurlijk. Maar toen hadden we al de tweede snoek gezien, die heerlijk lag te zonnen, vele scholen jonge baarsjes, altijd begeleid door wat oudere exemplaren, en waren we reeds lange tijd vergezeld van een aantal baarsjes.  Na 66 minuten bottomtime en ruim 70 minuten watertijd was Iris net onder de 100 bar gekomen, ik had wat meer verbruikt, maar vonden we het toch hoog tijd om er maar eens uit te gaan.

08-07-01            Natuurlijk wil de baas mij vandaag ook weer zien. Dus wederom na een kort nachtje in de auto naar Oostvoorne. Het weer is ondertussen echt verslechterd, dus ik ga er vanuit dat de flitsen die ik onderweg zag van de bliksem waren. Bij Oostvoorne was het echt belachelijk druk. We moesten helemaal achteraan, nog achter de gebouwen parkeren. We, wil zeggen ik, want Cornel stond er al en de rest had toch hier en daar aan de voorkant een plekje weten te ritselen. Daarom besloten dat Cornel en ik samen zouden duiken, om onnodig heen en weer geloop (waar vooral ik zwaar op tegen ben) te voorkomen. Wij hebben ons dus rustig, in de stromende regen en hagelbuien staan omkleden. De kortste weg naar het water genomen en een duikje gestart. Heerlijk! We zijn ruim 50 minuten in het water geweest, hebben ons op de stevige stroming (voor Oostvoorne) heen en weer laten drijven, zagen mijn vriend de forel, die dus de moeite heeft genomen helemaal die kant op te zwemmen, een jong puitaaltje en het nodige klein grut. Heerlijk ontspannend om weer aan het werk te kunnen. Na de duik nog gesocialiseerd, daarna de terugweg aangevangen.

07-07-01            Natuurlijk was het weer belachelijk vroeg uit de veren om om 9 uur in Oostvoorne te zijn. Bas moest daar zijn eerste Open Water duiken maken, Iris kreeg serieuze navigatie les en Sander en ik moesten de opstijging voor 3sters oefenen. Ondanks de ietwat naargeestige start wat weer betreft klaarde het al ras op. Maar, zoals bekend diende er wel nog wat aan de cafeÔne en nicotine gedaan te worden voor de eerste duik. Sander, Iris en ik gingen met elkaar te water. Sander had de opdrachten voor Iris verzonnen. De eerste opdracht was vanaf het tafeltje bij de kever een driehoek te zwemmen. Dat heeft ze perfect uitgevoerd. De tweede opdracht was op 6 meter navigeren naar een bepaalde boei. Dat gaf wat meer problemen, omdat het nu eenmaal lastig is om ťn een constante koers ťn een constante diepte te zwemmen. Op de terugweg heb ik die oefening gedaan en ons op die manier weer bij de kant gebracht, alwaar Iris en ik onze grote vriend de forel weer zagen. Na nog een robbertje ravotten in het water zijn we aan een interval begonnen. Na de interval zijn we via het bandenspoor naar het 25 meter platform gegaan, om daar de bewuste opstijging te maken. Deze mag niet sneller dan 10 meter per minuut, 1 ťťn keer door naar 5 meter, daar 3 minuten decostop houden waarbij de diepte niet meer dan een halve meter mag variŽren. Wij deden deze oefening natuurlijk grandioos, maar moeten het nog wel oefenen voor we een demonstratie kunnen geven. Op de terugweg deed Sander de navigatie/trimoefening en aldoende kwamen we weer richting kant. Wederom tijd om te intervallen. In mijn geval geen inter, dus alleen vallen, want de baas meende mij ook vandaag weer nodig te hebben.

01-07-01            Zaterdag weer een uitslaapmorgen opgeofferd om met Tjeerd naar Oostvoorne te vertrekken. Een klein beetje riskant, want ik had tenslotte een reservedienst, en dan dien je eigenllijk binnen het uur op je werk te kunnen zijn. Maar goed, een beetje een inschatting gemaakt en het er op gegokt. En dus goed gegokt/mazzel gehad. Toen wij kwamen was Romke er al, want die wilde natuurlijk zijn nieuwe Aladin uitproberen. Maar zoals iedereen weet, leef ik op alcohol, nicotine en caffeÔne, dus eerst maar een bakkie gedaan. Daarna te water. Er waren nogal wat klasjes aan de gang en dat hebben we gemerkt. Romke mocht navigeren, en zodoende heb ik voor het eerst de SRV wagen gezien. Toch wel heel leuk! Tjeerd voelde zich niet helemaal op zijn gemak, dus na een half uurtje was de bodem in zicht in zijn fles. Dus maar rustig een  breakie breakie gehouden en de flessen opnieuw laten vullen. Romke zag af van een tweede duik, dus zijn Tjeerd en ik samen gegaan. Hij voelde zich een stuk rustiger, en we begonnen allebei met een volle fles. Toen we het bandenspoor hadden opgepikt, was het zicht daar weg (lang leve de klasjes), dus maar rechts afgeslagen op zoek naar goed-zicht-water. Dat liet niet lang op zich wachten, en uitgebreid genietend hebben we verder gepeddeld. De beekforel of regenboogforel die we in de eerste duik ook al tegen waren gekomen, kwamen we weer tegen, evenals 2 jonge puitaaltjes en heeeeeel veel stekelbaarsjes. Wat donderpadjes en zowaar wat schelpjes :)) Na zo'n 40 minuten waren we weer exact terug op de plek waar we begonnen waren, dus zijn we er maar uit gegaan. Twee lekkere duikjes in stralend weer!

26-06-01            Na een dikke 2 maanden werd het wel weer eens tijd om in de Klinkenbergerplas te kijken. De afgelopen 2 maanden waren de rapporten hier  over bijzonder slecht, zelf met de ouwe grijze een keer besloten om naar   Reeuwijk te gaan na de Klink gezien te hebben, dus vol verwachting klopte ons hart. De eerste aanblik was redelijk hoopgevend, wel wat zanderig door de enorme hoeveelheid badgasten, maar geen rode en groene algenwaas meer. Snel omgekleed en flitsend te water. Het water was werkelijk "pislauw", maar    gelukkig, op een dikke 2 meter zat de eerste thermocline. Het zicht hield niet echt over, maar we hebben het er wel eens slechter mee gemaakt. De tweede thermocline was rond de 8 meter. Daar werd wel het zicht stukken beter, 1,5 ŗ 2 meter. In totaal hebben we 3 baarsen gezien, variŽrend van 10 cm tot 40 cm. Voor de rest was de bodem bedekt met een grijze laag dode algen. Ook heb ik nog een masker gescoord. dat lag vlak naast een baarsje. Na een half uurtje onder de 8 meter werd het toch wel weer wat frisser, dus maar wat omhoog gegaan. Rustig op een meter of 4 weer richting strandje. Toen viel helemaal op dat het water boven de 2 meter "pislauw" was. Het was net of je in een lauw bad kroop. Naderhand nog nagesocialiseerd onder het genot van lauwe Heineken en warme AMSTEL.

24-06-01            Mijn aanwezigheid in Drente was weer noodzakelijk, dus vanuit de vroege dienst gelijk maar door. Eerst weer naar Tynaarlo, want Tjeerd moet oefenen voor Egypte. Daar waren we niet de enige, maar dat mocht de pret niet drukken. We zijn begonnen met even rustig te duiken, en zagen eigenlijk geen leven, behalve (zoals we 's avonds uitvonden) wat kokerjuffertjes. Dat ging probleemloos, en was lekker relaxend. Alle vroege-dienst-ellende was ik gelijk te boven. In het zalige zonnetje op het groene grasveld met wat flesjes cola een mooie interval gecreŽerd. Daarna nog een tweede duikje gemaakt. Dat was helemaal heerlijk, want toen hebben we gezelschap gekregen van een school baars, welke eerst gezellig meezwom en waarna we naderhand dwars door heen zwommen. Later zelfs nog een school voorns gezien, maar die waren erg schichtig. Al met al weer een paar zalige duiken erbij! En plannen maken om er weer eens een weekendje te kamperen! Met zulk weer, in zo'n plasje, een grat Amstel er bij, wat wil een mens dan nog meer!

21-06-01            Om het nuttige met het aangename te vernigen besloten vanmorgen een duikje in de Beldert te doen. Zoals een goede buddy betaamt had Sander de koffie klaar en mijn broodje gesmeerd toen ik bij hem aankwam. Nog even getankt, toen vrolijk op weg. Helaas stond de A12 richting Utrecht nogal vast. Bij Woerden er af, en binnendoor richting de A2. Daar dus de snelweg weer op. Maar echt geweldig doorrijden deed het nergens, ook niet echt op de A15. Van de A15 af hebben we de verkeerde afslag genomen, dus toen weer binnendoor richting en door Zoelen. Daar waar je normaal gesproken rechtsaf slaat naar de Beldert wordt een rotonde gemaakt. Dus stoplichten en de weg rechtsaf afgesloten... Doorrijden dan maar. Ach,  uiteindelijk zijn we er toch gekomen. Het hek naar de steiger stond open, maar de winkel was dicht. Die gaat pas om 14.00 open... Toch mochten wij een duikje doen. En dat hebben we dus gedaan. Eerst door de pijp, toen onder de tent door, toen verder rechtdoor en dieper.... Na geruime tijd hebben we een gecontroleerde opstijging gemaakt, even rond gekeken en als navigatie-oefening op 7,5 meter op kompaskoers terug richting steiger. Dat kwam geweldig uit, en op een gegeven moment zwommen we dus weer tegen de grond op... Het zicht was goed, gauw 10 meter, de temperatuur heel aangenaam (hoewel het op 25 meter wel wat koudjes werd) en leven hebben we nauwelijks gezien. Op de terugweg was het weer een en al file, maar ach, je kunt niet alles hebben, en je moet wat over hebben voor een duikje!

15-06-01            Vrijdag op een redelijke tijd vertrokken naar Drente. Helaas toch te laat, want van file in file gereden en er dus knap lang over gedaan. Uiteindelijk volledig geÔnstalleerd tegen 6 uur 's avonds. Besloten om gelijk maar een verkenningsduikje te doen. Dat was een heerlijk relaxed duikje, met een zicht van ongeveer 8 meter. Na zo'n 40 minuten uit het water, klaar voor de bbq en het idee daarna nog een nachtduikje te doen. Dat kwam niet verder dan een idee... Ondertussen wel genoten van allerlei andere mensen die avond- en nachtduikjes deden.De volgende ochtend direct na de eerste kop koffie (ervoor is onmogelijk) weer te water. Wederom heerlijk relaxed met grandioos zicht. van alles gezien zoals autowrakje, verkeersbord en enorm veel kikkervisjes. Het verbaast mij nog steeds dat die beesten rustig op 3 ŗ 4 meter rondzwemmen en helemaal geen glazen potje nodig hebben... Tegen de tijd dat wij uit het water kwamen, kwamen er weer diverse clubs aan voor hun duikjes. Al dat gedoe hebben wij dus genietend toegeslagen onder het genot van de volgende koppen koffie. 's Middags werd het dusdanig warm, dat we toch echt weer te water moesten. Mede omdat de clubs iets van siŽsta hadden ook weer zo heerlijk relaxed en rustig. We kwamen nog wat kreeft en baars tegen, waarop ik besloot de volgende duik mijn camera of video mee te nemen.  Na gedane arbeid is het goed rusten, dus toen de oogjes weer open waren zouden we op tijd zijn geweest voor een nachtduikje. Maar eigenlijk hadden we daar de puf niet meer voor. Dus nog rustig een blik soep gewarmd, wat lekkers genuttigd en ons gaan voorbereiden op de laatste dag. Heerlijk uitgerust wakker geworden, en wederom na de eerste kop koffie te water gerold. Nu gewapend met camera. Of het nu kwam doordat er klasjes bezig waren, de baars en kreeft lieten het afweten. Toch nog wel wat foto's gemaakt, maar ach, was niet wat ik hoopte. Na de duik rustig de rommel opgeruimd en de camping verlaten.

14-06-01            Na een niet geslaagde dag werken rechtstreeks door naar Vinkeveen. Daar waren zo'n beetje net zo vele mensen als op de Zwarte Markt... Maar goed, toch nog een plekje kunnen vinden. Ondertussen waren er al aardig wat duikers verschenen voor Erik. Na even socialiseren met z'n allen opgebud. En jawel, ik mocht lekker met Erik himself duiken! Erik had zijn video meegenomen, dus besloten we een kant op te gaan waar geen kudde bezig was. Of te wel, rechtdoor! Onder de thermocline (10 meter) en buiten het gewoel hadden we een zicht van minstens 8 meter en hebben we heel veel vis gezien. Uiteindelijk kregen we het, allebei in natpak, toch wel wat fris, dus weer langzaam de terugweg aangevangen. We kwamen dus rechtstreeks op het grote wrak uit. Daar was geen duiker te zien, maar er was wel te zien dat er die avond al vele duikers waren geweest. Dat mocht de pret niet drukken. Vandaar uit rustig verder doorgestegen tot we het bandenspoor voor het plateau oppikten. Toen rustig langs de kant naar "ons" trappetje. Een heerlijk relaxte duik! Naderhand nog geruime tijd nagesocialiseerd met de meegebrachte koeken. 

10-06-01            Vandaag eindelijk maar weer eens een afspraakje gemaakt. Na de pinksteren moesten we wel even bijkomen. Zodoende zijn we naar Beverwijk gereden. Beverwijk? Jawel, eerst even een broodje shoarma op de Zwarte Markt eten. Scheelt tenslotte loos. Vandaar rechtstreeks naar het Twiske gereden. Daar was het behoorlijk druk, maar gelukkig niet hinderlijk. Aangezien ik Sander had beloofd om ook nat te gaan in enkel 7, had ik heel dapper mijn zomerpak meegenomen. En jawel, Sander ging droog. Omdat het hier om Iris' 50ste ging, en Iris eigenlijk altijd droog gaat, zijn Romke en ik als natpak bikkels maar samen gegaan. Gelijk een leuke navigatie oefening voor hem. Het grote voordeel van mijn zomerpak is dat ik geen lood nodig heb. Maar voor de zekerheid toch maar 2 kg in mijn vest gestopt. Had ik niet moeten doen, want zelfs op 1 meter diepte moest ik lucht in mijn vest blazen. Ja, ook met een vrijwel lege fles... Maar goed. Romke en ik waren natuurlijk veel sneller klaar dan de droogpakwatjes, dus te water. Vandaar uit zijn we rechtreeks naar het 9 meter platform afgezakt, en vandaar naar het 22 meter platform. Met 3 thermoclines kwam op 22 meter de temperatuur tot een dieptepunt (volgens mijn horloge) van 5.8 graden. En geloof me, dat is koud! Vanaf het platform een koersje op de kant gezet, en weer rustig naar warmere regionen opgestegen. Het zicht was heel goed, ongeveer 6 meter, maar alleen op diepte hebben we veel jong spul gezien, posjes en baarsjes. Al met al weer een heerlijke duik!

07-06-01            Pinksterweekend met Ach, waaromÖ: stralend zonnetje, geen wind, geen regen en geen wolkje aan de lucht. Geen Duitsers op Schouwen, weinig duikers op de stekken en bijna overal meer dan 10 meter zicht! Dream on, dream on Ö  Op vrijdag al filerend op weg naar het Zeeuwse. Daardoor was de aankomst veel later dan gepland. Er waren dan al diverse mensen aanwezig. Maar we waren nog vroeg genoeg om een nog enigszins goed plekje op te zoeken. De traditie die Thomas en ik ooit begonnen zijn (vrijdagavond naar de Chinees) vindt nu wel veel navolging. We zaten daar met een hele glote gloep. Maar was toch wel gezellig. Teruggekomen op de camping hebben we nog lekker nagenoten bij allerlei mensen en in de grote tent die Thomas alsnog geregeld had. De volgende ochtend werd er al vroeg gedoken. Dat heb ik dus overgeslagen. De stroomduik ís middags had ik wel willen doen, maar ik voelde me niet goed. Later op de middag heeft Margriet me nog een massage gegeven waarna ik mij aanzienlijk beter voelde. Dus nog wel mee geweest om de stek Ouddorp te verkennen. Dat was bektergend, dus voor de groep duikers te water ging waren wij weer weg. Over het avondeten (de BBQ, zeg ik maar niets, dat zegt voldoende!) De volgende ochtend gingen wij dus vroeg op weg met de bolderkar naar Ouddorp. Daar waren al diverse duikers aanwezig en terwijl wij ons stonden om te kleden kwam er nog een club aan. Maar ja, door de sterke wind en diens richting was het een van de weinige stekken aan de Grevelingen. Met de bolderkar dat hele eind afgelegd (gelukkig die sterke kerels!) en bij het water de rest aangedaan. Marco was duikleider, Cornel ging met Karin, Romke ging met Iris en Sander, Marc en ik gingen met zín drieŽn. Dat was een geweldige duik! Veel kreeft en ander leven en heel behoorlijk zicht. Zoals gewoonlijk de intervaltijd doorgebracht bij De Kabbelaar. Daarna is Cornel naar huis gegaan (hij was bij ons aangesloten omdat de duiken met de LeJa niet doorgingen), hebben Iris en ik de bolderkar terug gebracht naar de camping en is de rest naar De Grevelingen gegaan zodat Marco ook nog een TEC8000 kon kopen. Toch waren we allemaal keurig op tijd bij Burghsluis. Rap aangekleed en op weg. Gelukkig niet te ver lopen en niet te glad om het water in te gaan. Romke en Marco doken samen, Sander, Iris en Marc samen, en Karin en ik samen. We hadden grandioos zicht, wel 15 centimeterÖ Daarbij lag er iets van ijzer zodat mijn kompas nogal eens 180 graden omdraaide, en ik zo nu en dan niet meer wist of het nu wegdraaide of terug draaide. Zodoende hebben we keurige rondjes gezwommen en kwamen steeds weer bij de kant uit. Na een kwartiertje de moed maar opgegeven. Net zoals de rest overigens. Het had een schitterende duik moeten worden, maar ach, je kunt niet alles hebben. Nog even wat nagedronken en toen weer naar de camping. Marc en Karin reden gelijk door naar huis. Op de camping bleek dat er al heel veel mensen weg waren, ingepakt hadden, en op het punt stonden weg te gaan. Sander, Iris en Romke gingen ook. Eerst liet ik mij nog om praten om bij de paar achterblijvers te blijven, maar daarna liet ik me weer om praten toch maar naar huis te gaan, want dan kon Sander mij rijden. Achteraf ben ik daar wel blij om. Eerst een uurtje lekker in bad ontzilt, daarna toch nog maar wat te eten laten komen, en zo heerlijk in mijn eigen warme bedje! We hebben Pinksteren wel leuker mee gemaakt, het weer heeft er een hoop afbreuk aan gedaan. En trouwens, mijn bier was toch opÖ.

26-05-01            Zondag eerst een vroege dienst (dus alweer een kort nachtje, maar ach, what's new) en daarna op naar Zeeland. Bij de Kabbelaar stond Ted (van Gaalen, jawel, hij is waarschijnlijk uit zijn winterslaap ontwaakt) buiten op mij te wachten, terwijl Romke, Sander en Iris al binnen zaten. Anderhalf uur lang (de hele heenreis dus) had ik al zitten denken aan de uitsmijter die ik daar zou bestellen, dus mij nauwelijks de tijd gegund gedag te zeggen en hardrennend naar de toog. Maar goed, daarna de komende duik besproken. Omdat het voor Romke de vijftigste zou worden, mocht hij de stek uitkiezen. En hij koos Bommenede. Iris had besloten duikleider te zijn, dus gingen Sander en Romke samen, en Ted en ik. Dit is altijd al een favoriete stek van mij, en dat ging nu ook weer op. Enorm veel kleur, enorm veel leven. Nadeel blijft altijd het enorme ondiepe stuk, maar dat heb ik er graag voor over. We hebben dan ook heel veel gezien en heerlijk relaxed gedoken.  Toch was ik dusdanig afgebrand door al die korte nachtjes, dat ik het niet meer zag zitten om nog een tweede duik te maken. Volgende keer beter.

25-05-01            Natuurlijk weer een heel kort nachtje. Want om 10 uur in Nederhorst den Berg zijn is niet direct uitslapen. Maar je moet er iets voor over hebben. Keurig op tijd aangekomen en het water zag er zeer veelbelovend uit. Dat maakte het ook waar. We hadden een zicht van meer dan 10 meter. De temperatuur was tot op 8 meter ook zeer aangenaam, daarna toch wel een ernstige thermocline. Maar wat moet je dieper... Lekker langs de blokken geschoven, al het meubilair bewonderd en kalmpjes aan weer terug. Op de terugweg 1 kreeftje gezien, die was alleen een beetje hartstikke grandioos dood... Al met al was het een heerlijk en relaxed duikje!

24-05-01           Toch wel ernstig vroeg dat de wekker ging vanmorgen. Maar ja, je moet er wat voor over hebben als je zo maar uitgenodigd wordt voor een duikgebeuren. En ach, het was mooi weer. De route beschrijving die ik gekregen had klopte perfect, op het allerlaatste stukje na. Daar stond dat ik rechts af moest de parkeerplaats op van restaurant De Lagune. Helaas, die was iets rechtdoor, hetgeen ik pas ontdekte na ongeveer 3 keer St. Annaland bekeken te hebben (vooral ook op aanwijzingen van autochtonen). Maar ik was lekker vroeg, dus met koffie en peuk ben ik aan de voorstelronde begonnen. Enige tijd later was de organisator (Hes) ook aanwezig. Die heeft een keurige briefing gegeven waarbij vooral zijn enorme enthousiasme opviel. Hoewel het er niet erg stroomt, dien je daar toch op de kentering te duiken. En er waren ons kreeften beloofd. En nog veel meer. Aangezien ik niet met een buddy gekomen was, werd ik vrij rap aan een Arnhemse PADI DM gekoppeld. Geen bezwaar. Wij beiden het droogpak in (ach ja, je hebt van die dagen) en begonnen aan de stevige tippel naar de instapplaats. Halverwege kwam ik er achter dat ik mijn vinnen tegen de bus aan had laten staan. Set af, lood af, en aan de terugweg begonnen. Gelukkig kwam er al iemand aan die heel lief mijn vinnen voor me had meegenomen. Dus vinnen aangepakt, lood weer om, set weer aan en verder gehobbeld. De instapplaats was van een dijkje af, welk spekglad was. Natuurlijk ging ik dus onderuit. Waarschijnlijk is toen de kroon van mijn horloge los komen te zitten. Achteraf bleek namelijk dat die er om 3 minuten voor elf helemaal uit was geraakt, waardoor ik nu een defect horloge heb :((. De DM had mij al aangewezen om te navigeren, en wij hadden van te voren het patroon besproken. Eenmaal onderwater, nadat we al tig keer over enorme kreeften gestruikeld waren, ging ik keurig de besproken kant op. Maar na 3 slagen had hij er kennelijk genoeg van en gaf aan dat hij de andere kant op wilde. Mij ook goed. Je bleef met je lamp van kreeft naar kreeft schijnen (ik wel, hij zwom overal overheen)  afgewisseld met enorm veel krabben, heremietkreeftjes, puitaaltjes en te veel om op te noemen.Na ongeveer 3 kwartier in het zandkommetje boven gekomen en de wandeling naar de parkeerplaats aangevangen. Okť, het is een rot-eind rijden voor 1 duik (omdat ik daarna nog moest werken) maar de duik was het wel waard!

20-05-01            Vanwege het enorme succes van gisteren weer met een aardige "Ach Waarom" delegatie richting Plompe Toren. Op de stek zelf was het aanzienlijk drukker als gisteren (bij aankomst dan) dit dankzij een club die met campers en al verschenen was. Maar Thomas stond ons al op te wachten en we wisten vlak bij hem nog wat plaatsjes te veroveren. Eerst even rustig het water bestudeerd, daarna gaan optuigen. Romke, Iris en ik gingen met gezamelijk. Aangezien Romke hier gisteren ook al gedoken had, leek mij dit wel een aardige navigatie oefening. Helaas gaf zijn lamp na enkele minuten de geest(weer tijd voor strafwerk?) en heb ik de navigatie maar overgenomen. We hebben keurig ons rondje gezwommen en na een schitterende duik van ruim een half uur waarin we heel veel gezien hebben het water weer uit. Lekker in het zonnetje en gezellig nakeuvelend de spullen opgeruimd. Ondertussen had Thomas van de familie Kerkman een telefoontje gekregen dat het bij de Kabbelaar een gekkenhuis was. Toch besloten om daar maar heen te gaan om onze flessen en ons zelf te vullen. Dat was een hele goede beslissing, want we waren de enigen daar. Uitgebreid  gepauzeerd en ondertussen in de groep gegooid waar de volgende duik moest plaatsvinden. Besloten tot de Loswal. Daar aangekomen waren er paaltjes in de weg geplaatst, dus konden we niet dicht bij het water komen. Dus eerst als voor verkenning de wandeling ingezet. Die afstand vonden we eigenlijk al overdreven groot. Daarbij stond de ondertussen aangewakkerde wind recht op de kant, hetgeen niet veel goeds voor het zicht beloofde. Toen unaniem besloten om naar Oostvoorne te gaan. Via een toeristische route naar de Stormvogel. Speciaal voor ons zijn ze daar bezig, dus wij konden op een meter afstand van het water parkeren. Ondertussen was de temperatuur wel wat gedaald en de wind wat toegenomen, dus besloot ik heel watterig deze duik maar weer eens in mijn droogpak te maken. Daar heb ik overigens geen spijt van. Sander had ons uitgelegd hoe we het makkelijkst bij de caravan en de srv-wagen konden komen, dus zijn aanwijzingen gevolgd. Dat was wel heel makkelijk, want de heren hadden voor ons een keurig spoor achter gelaten. (Ik voelde me een klein beetje klein duimpje...) Na geruime tijd waren wij echter hun spoor kwijt. Toch nog maar een stuk verder oostwaarts gegaan. Maar niets gevonden. Vandaar maar een koersje terug richting kant, hetgeen weer heel mooi uitkwam. Ook deze duik weer ruim een half uur, ook weer echt genoten, al hoewel er weinig leven te zien was. Maar het grandioze zicht maakte het toch weer tot een heerlijke relaxte duik.

19-05-01            Eindelijk, na ruim een hele week moeten zwoegen, toch weer eens het water gevoeld. Gezien de enorm gunstige kenteringstrijd besloten te starten met een stroomduikje bij Plompe Toren. We hadden daar om 1 uur afgesproken, en ik was daar dan ook keurig op tijd, met een thermoskan koffie. Er waren slechts 4 andere duikers, die onmiddellijk aanboden dat ik met hun mee mocht. Maar dat was niet nodig, want Romke was er tijdig (hoewel de thermoskan al aardig leeg begon te raken...). Die andere duikers hadden exact dezelfde planning gemaakt als wij, dus wij
lagen alle zes ongeveer tegelijkertijd in het water. Toen wij bijna opgetuigd waren kwam er een hele grote club aanrijden. Volgens onze inschatting dus veel te laat. Wij doken precies goed rond de kentering, eerst de heenweg een lichte tegenstroom, na 20 minuten omgedraaid, en de terugweg weer een lichte tegenstroom. Dat maakte het navigeren wel vrij makkelijk en we kwamen nagenoeg goed uit. We hadden heel goed zicht, ondanks de "sneeuw" die dwarrelde en dus heel veel gezien. Een bodem vol brokkelsterren, gewone zeesterren, krabbetjes, Noordzee krabbetjes, grote kreeften, heremietkreeften en enorm veel platvis, in de maten van 1 cm. tot 50 cm. Leven genoeg dus. En werkelijk heerlijk om in je natpak rustig wat af te koelen. Na deze geweldige ervaring was het toch wel tijd om de inwendige mens te versterken. Dus op naar de Kabbelaar. Daar een fatsoenlijke plas/eet/rust pauze ingelast en we besproken waar we de volgende duik wilden doen. Gezien de diepte van de eerste duik en de drukte op allerlei populaire stekken, gekozen voor het Dolfijntje. Op zich wel altijd een favoriete stek van mij, maar zoals vrijwel iedereen weet, je moet wel mazzel met het zicht hebben. En dat hadden we. Echt geweldig goed zicht, en ook daar weer heel veel gezien. En jawel, ondanks dat ik mijn droogpak mee had voor de tweede duik, heb ik ook die nat gedoken. Jawel, het natte seizoen is echt aangebroken!

11-05-01            We moesten echt even afkoelen. Dus Iris en ik zijn uitgeweken naar Reeuwijk. Het eerste plan was Vinkeveen, maar dat is toch nog eens een keer zo lang in de auto zitten, en we hadden wat tijdgebrek. Daar aangekomen was het hartstikke druk. Er waren geen andere duikers, slechts een paar surfers, maar enorm veel mensen die van het weer genoten en zelfs zwommen. (brrr) We hebben heel snel het water bekeken, hetgeen tegenviel ten opzichte van eerder deze week, want er was zowaar een kleine algenexplosie geweest. Maar ons door de hitte niet laten ontmoedigen en ons in de pakken gehezen. Jawel, de natpakken natuurlijk. Met zulk weer gaat toch geen zinnig mens droog? Nu zorgde het aankleden in de natpakken ook al zowat voor een hittestuwing. Wat kan het toch een heerlijk gevoel zijn als er water in je pak loopt... Eenmaal onder bleek het zicht, zeker na de wand, nog beter te zijn dan van de week. We hebben dan ook een heerlijke duik gemaakt, en genoten van de levendigheid van de kreeftjes en de enorme snoekbaars die we eindelijk weer eens tegen kwamen. Gewone snoeken hebben we niet gezien. En het is te merken dat het zomer wordt, want de kerstbomen zijn aan hun zomerslaap begonnen en liggen dus horizontaal. Is wel wat makkelijker te passeren zo. Na een klein half uurtje hielden we het toch maar voor gezien en zijn weer uit het water gekomen. En dit was echt heerlijk, lekker relaxed afgekoeld.

09-05-01            Op woensdag middag afgesproken voor een duikje. Ik moest van Schiphol komen, die ouwe grijze uit het noorden. Dus het laatste stukje naar Oegstgeest maar gepooled. Helaas deden heel veel mensen dat niet, dus een drukte van jewelste op de weg. Daardoor kwamen we pas tegen 5 uur in Oegstgeest. En dat zag er alles behalve veelbelovend uit. Het water was roze en bijzonder ondoorzichtig doordat de toch nog wel redelijke wind recht op de kant stond. Toen de beslissing maar genomen om eerst even rustig te gaan eten en dan later een "Reeuwijkje" te gaan doen. Aldus na een home-cooked-meal (ach ja, zo nu en dan doe ik dat) richting Reeuwijk. Heerlijk rustig daar. Wat surfers die niet stopten, dus het rijk alleen. En dat zag er veelbelovend uit qua helderheid. En inderdaad, echt een behoorlijk zicht. We hebben even de vogeltjes van Koos gecontroleerd, een stuk langs de wand gegaan, vandaar een stuk de plas op. Het was een heerlijke duik waarbij we eigenlijk alleen heel veel kreeftjes hebben gezien, zo nu en dan een klein baarsje. Maar we hebben wel het eerste duurrecord van dit seizoen gezet: 50 minuten! En niet koud natuurlijk! Heerlijk dus. De maxima(le) diepte was 7.5 meter. Nu is iedereen natuurlijk jaloers :)))

05-05-01            Vanmorgen op een schappelijke tijd met de wind in de rug vertrokken naar Zeeland. Qua rijden was de wind in de rug wel lekker, maar voor het duiken wat minder. Omdat Thomas zijn 600ste duik zou maken mocht hij de stek kiezen. Dat werd dus het Gemaal van Dreischor. Altijd een favoriete keus van mij. Daar aangekomen was er echter een behoorlijke golfslag recht op de kant, en het zicht was ook niet veelbelovend. Bovendien voelden Iris en ik ons niet echt fit, dus besloten we duikleider te zijn voor de heren. Die hebben daar een lekkere duik gemaakt met z'n drieŽn. Aldus volgens hun zeggen. Hoe of wat exact zullen zij wel in een verslagje zetten. (Hopen we). De getijdetabel er op nageslagen om te bekijken of we nog een stroomduik zouden kunnen maken, omdat dan de wind van het land afstaat. Echter dat was qua tijd niet te realiseren. Dus weer naar de Kabbelaar en daar tijdens een feestelijk  drankje en een lekkere lunch in conclaaf over de volgende stek. Nu hadden Iris en ik daar al over gesproken, en ons leek het beste om naar Oostvoorne te gaan. Gelukkig waren de heren het volmondig met ons eens. Dus op naar Zuid-Holland. Ondertussen waren Iris en ik weer aardig opgeknapt, dus hebben we nieuwe buddyparen/trio's gevormd. Romke en Thomas samen, Sander, Iris en ik als triootje. Romke en Thomas waren weer razendsnel, wij deden het wat kalmer aan. We zijn met een zicht van 15 tot 20 meter langs het bandenspoor afgezakt tot het platform, toen weer kalmpjes omhoog. Nog even op zoek geweest naar de caravan, maar kwamen alleen een lint tegen met opdrachten. Aangezien het een vrije zaterdagmiddag was, maar geen gehoor aan gegeven. En jawel, naar het einde van de duik toe lagen onze vriendjes, de regenboogforellen, al op ons te wachten. Even gezellig met ze gesocialiseerd en na ruim een half uur weer boven. Daar zaten Romke en Thomas dus op ons te wachten, want ze hadden beiden hun sleutels in mijn bus gegooid :))) Gelukkig hadden ze er goed weer bij, en wij dus ook. Al met al een lekker duikje! 

04-05-01            Met een perfecte timing kwamen we voor 20.00 aan in Reeuwijk, hebben daar keurig 2 minuten stilte gehouden (op mijn verzoek) en zijn daarna aan de slag gegaan. Dit was de tweede duik voor Iris in haar droogpak. Nog steeds even wennen dus. Maar oefening baart kunst en het gaat steeds beter. Romke deed de navigatie. Dat deed hij heel goed, we hebben heel veel van de plas gezien. Ook nog de nodige kreeftjes, baarsjes en posjes. Onze maximale diepte was 7 meter en we hebben ruim een half uur in het water van 10 graden gelegen. Toen wij het water uitkwamen stond er een hele kudde NOB'ers te wachten. Daarom deed het ons wel enige deugd dat we het zicht van ruim 2 meter op diverse plaatsen hebben kunnen minimaliseren. Dan hebben ze tenminste nog enig profijt van hun buddylijnen...

03-05-01            De hardwerkende klasse en de vrije van dagen hebben zich verenigd op woensdag om te genieten van het zomerweer. Aangezien Procean geen geweldige zaak is, nog even op de heenweg gestopt bij Holdive Rotterdam om te kijken of er daar kleine neopreendroogpakjes waren. Helaas. Dus dan maar door naar Oostvoorne. Daar aangekomen bleek al direct dat er niet te vullen was vooraan. Gelukkig was de winkel van Deltadiving wel open, en daar kon ook gevuld worden. En nog beter, daar hing een heel klein neopreendroogpakje. En tot ieders verbazing, het paste ook nog perfect! Tijdens de rompslomp van de transactie kwam Romke aan. Ik had de bus net naar achteren gereden om niet te hoeven slepen met flessen en de automaat van Iris waar de inflatorslang even keurig werd opgezet. Zag mij glunderen toen we van die aardige jongen van Deltadiving een kop koffie kregen. Dat was dan ook de enige  koffie op heel Oostvoorne... Nadat ook de flessen weer (gratis) gevuld waren, terug gereden naar dichter bij het water en gaan optuigen. Met een grote knal sprong de o-ring uit de fles van Iris. Maar ach, dat was zo verholpen en al snel was de fles weer gevuld. Voor het te water gaan nog enkele droogpak technieken door gesproken en afgesproken enige oefeningen te doen. Nu moet ik zeggen, in dat heerlijke weer vond ik het eigenlijk jammer dat ik mijn natpak niet bij mij had... In de tussentijd kwam Frans even aan, die ging ook met 2 mensen een zomerduikje maken om donderdags aan de 100 te kunnen komen. Wij zijn ondertussen verder gegaan met aankleden, en drijfnat van het zweet uiteindelijk te water. Heerlijk! Heel lui via het bandenspoor naar beneden gezakt tot aan het 25 meter platform. en onderweg nog een rondje door het wrak gemaakt. Vandaar nog een stuk doorgegaan op die diepte, toen met een koersje weer richting instappunt. Grillig als de bodem daar is kwamen we voor een vrij steile wand omhoog. Maar even extra goed op Iris gelet, en in eerste instantie ging dat goed. Echter in tweede instantie schoot zij de lucht in, met door het naar beneden proberen te zwemmen lucht in de voeten (en dus geen afblaasmogelijkheid meer). Ik kon haar nog grijpen en kon haar iets naar beneden trekken voor zij mij mee omhoog trok. Geen mogelijkheid om bij de snelonluchter van mijn vest te komen (dan had ik Iris los moeten laten en had de ontluchter dan niet meer nodig) een greep naar Romke gedaan. Die begreep de hint, maar ja... tegen zoveel opwaartse druk van 2 vrouwen was hij natuurlijk niet opgewassen. Jammer dat er geen video in de buurt was, want volgens mij moet het komisch zijn geweest: een kettinkje van 3 duikers de lucht in! Gelukkig zaten we op dat moment nog maar een metertje of 10 diep, en hebben we deze ongewenste opstijging gemaakt zonder dat er allemaal computers over de rooien gingen. Even het gebeurde doorgesproken, allemaal weer op adem gekomen, weer een koersje richting instappunt gezet en weer op weg. Boven nog even uitgelegd over het koprolletje maken, maar Iris begreep het niet helemaal. Dus afgesproken dat ik het voor zou doen. We zijn weer afgezakt naar 7 meter waar ik het koprolletje deed. Terwijl ik weer rechtkwam vanuit mijn koprol kwam er een regenboogforel op mij afgezwommen, met een blik in zijn/haar ogen van "Wat moet je hier?" Een hondsbrutaal beest, want hij/zij bleef op mij afzwemmen, tot vlak voor me, besloot toen toch maar dat ik groter, dus misschien ook wel sterker was. Daarna heeft Iris haar koprolletje gedaan en dat ging goed. Echter even later gingen we weer de lucht in. Toen had Iris heel enthousiast mijn automaat uit mijn mond gerukt voor zij heel stevig mijn hand vastpakte, en Romke greep onmiddellijk mijn andere hand, maar ik heb me toen maar losgeworsteld en ben lekker mee omhoog gegaan... vond het terugvinden van mijn automaat en de mogelijkheid weer wat lucht te happen wat belangrijker dan het doorschieten. Maar ook nu omhoog zonder computerontsteltenis. Ondertussen was Romke nagenoeg door zijn lucht heen (viel wel mee) door al het harde werken en kreeg zijn masker niet meer lekker op. Dus hij besloot boven water het laatste stukje af te leggen. Iris en ik zijn weer gezakt en bevonden ons vrijwel tegelijkertijd oog in oog met 2 regenboogforellen. Zij zijn een poosjes als buddys met ons mee gezwommen. Wij zijn gaan liggen en ze hebben zich schitterend door ons laten bekijken voor ze weer vertrokken. Onze zomer(dag) kon niet meer stuk! Uiteindelijk hebben we een duik gemaakt van 35 minuten met een maximale diepte van 25 meter en een water temperatuur van ruim 7 graden! 

29-04-01            Het werd weer eens hoog tijd eens verderop in Nederland te kijken. Zodoende zijn we in het onderwaterpark Rauwbraken te Berkel-Enschot terecht gekomen. Deze plas is voor een gedeelte in gebruik als zwemplas (maar nu dus niet) en het andere gedeelte is ingericht voor duikers. We hadden van te voren telefonisch contact gehad en werden bijzonder vriendelijk ontvangen. Eerst een uitleg over de plas, dan een vers gezet bakje koffie. In eerste instantie kregen we de indruk dat we het hele eind van de parkeerplaats naar de plas moesten lopen. Dat viel gelukkig mee, we mochten even voor de deur parkeren, alle spullen uitladen en dan de wagens terug zetten. Er waren dames en heren kleedcabines, warme douches en een afgesloten ruimte waar je de spullen die niet mee gingen onderwater achter kon laten. De ingang van het zwembad, waar wij onze spullen uitgeladen hebben, was ruim en overdekt met een paar picknicktafels. Ideaal dus. Na de koffie begonnen met optuigen. Lekker relaxed in stralend zomerweer. Uiteindelijk lagen Sander en Thomas al in het water toen Iris en ik aan de waterkant kwamen. Via een zandstrandje te water, en bij de brug vinnen aan en onder. Het zicht had beter gekund, maar ook veel slechter. Iris en ik zijn evenwijdig aan de kant naar de witte boei gezwommen, waar een wrakje moest liggen (hebben we gemist) en rechts van het boeitje een beeldentuin. Zowel de heren als de dames hebben beelden gezien, allemaal verschillende. Ze stonden op een diepte variŽrend van 1.7 meter tot ongeveer 7 meter. Daarna hoger, langs de zelfde weg terug. Iris en ik hebben enorm veel vis weg zien zwemmen, toen we een opstijging wilden maken om maskers te corrigeren kwamen we onder een drijvend wilgenplatform uit, dus maar een stukje opzij gegaan.  Al met al een heerlijke duik van 30 minuten, een maximale diepte van 11 meter en een watertemperatuur van 7 graden. Heerlijk gewoon!

26-04-01            En ja, het moest er weer eens van komen. Een duik in het Nederlandse water... ach, als echt watje wel lekker in mijn droogpak! Om 19.00 waren Romke en ik zoals afgesproken in Oegstgeest. Natuurlijk eerst weer een blik op het water geworpen. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Het zag er veelbelovend uit, maar misschien door het blik was het zicht gereduceerd tot zo'n 10 cm. Maar gelukkig onder de 10 meter vertienvoudigde het zicht. Jawel, ongeveer een hele meter zicht. Eerst maar recht vooruit. Al onmiddellijk merkbaar dat het vol zat met leven. Enorm veel baars en pos. En over het algemeen was even een flits van de lamp over ze heen voldoende om ze een stofwolk te laten maken. Zoals gewoonlijk (ik ben een beetje een gewoontedier) rechtsaf geslagen op 15 meter. Nog rustig doorgezakt naar nagenoeg 20 meter, toen weer rechtsaf richting kant. We zijn vlak langs de touwen van de platforms gezwommen (Romke heeft zelfs nog geprobeerd er 1 te vangen met zijn fles) maar we hebben ze niet gezien. Aangezien het boven de 10 meter weer 10 cm zicht was, zijn we op 5 meter niet weer rechtsaf gegaan om langs de rietkraag terug te zwemmen, maar zijn door gegaan naar boven en bij de "platform-instapplaats" er uit gegaan. Toch hebben we nog een bottomtime van 20 minuten gemaakt, terwijl de watertemperatuur zo'n 6 graden was. Ach, duiken in Nederland is toch veel leuker en vooral "echter" dan duiken in Malta. 

06-04-01            Dankzij (waarschijnlijk) de koopavond, was het vandaag, vrijdag heerlijk rustig in Vinkeveen. Daar alle (!) buddy's donderdag afzeiden voelde ik me wel genoodzaakt vanavond nog een duik te doen. Ten eerste vanwege het ontstressen, ten tweede om weer een stapje verder te komen met mijn camera. En op zich was dat heel goed getimed. Cornel en ik hadden om 20.00 afgesproken en we waren (toen) de enige duikers! Heerlijk dus. Op ons akkertje de spullen in orde gemaakt en te water. Van de week had ik 100 watt in mijn lamp, en dat was veel te veel. Gisteren heb ik mij letterlijk de blaren in de handen gedraaid om de kop van de lamp weer los te krijgen, maar het lukte mij niet. Dus vanmorgen de lamp mee naar het werk, want in die mannenwereld is er vast wel eentje heel sterk. De eerste 3 die het probeerden moesten toegeven dat zij niet de kracht hadden. Uiteindelijk iemand van de mechanische werkplaats gevonden, die draaide de kop zo los... Lampje gewisseld en zeker willen weten dat ik hem niet te vast aandraaide. Dat was dus te merken. Tijdens de duik vond ik dat het licht van mijn lamp nogal bibberde. En jawel, half vol met water. Dan maar even naar boven, lamp open, water eruit en lamp weer dicht. De rest van de duik zonder problemen en bibberend licht af kunnen maken. Tegen het einde van de duik raakte de lamp van Cornel op, maar toen waren we toch al op de terugweg. Want echt, ook in een droogpak krijg ik het na een half uur wel wat frisjes... Al met al hebben we een schitterende duik gemaakt, heel veel baars gezien, enkele kreeftjes en een kudde posjes. Alle wrakjes goed bekeken en op tape vastgelegd, weer een rondje door de bus, en toen begonnen andere duikers te verschijnen.

25-03-01            Na een bijzonder kort nachtje voor mij en verrichtte werkzaamheden was ik om 12.30 bij het Twiske. Te vroeg, want de afspraak was 13.00, maar gelukkig had ik op het werk een thermoskan koffie gevuld en begon daar aan. Al gauw kwamen Sander en Iris, en even later ook Romke. Hoe hoopvol het eerder in de week ook voorspeld was, ik vond het gemeen koud! Maar als echte (nat- en droogpak)bikkels laten wij ons natuurlijk niet kennen en zijn na een blik op het water geworpen te hebben gaan tuigen. Dat ging natuurlijk weer rap, en dus vlot te water. Voor Romke was het weer een navigatie oefening, dus van te voren een traject met hem uitgestippeld. Eerst naar de 12 meter boei, want Sander en Romke waren nog nooit bij de babbelbox geweest, daarna naar de 22 meter boei, en dan weer terug, tenzij kou en/of lucht anders aan zouden geven. Romke's navigatie kunst was uitmuntend, want we kwamen recht op het platform aan. En het zicht was ideaal, minimaal 5 meter, maar als het zicht 5 cm was geweest, waren we er ook op gestuit. Natuurlijk was ik als eerste in de babbelbox, maar heb onmiddellijk ruimte gemaakt voor Sander, en wat Sander en Romke verder gebabbeld hebben weet ik niet. Maar... toen zij uit de box kwamen bleef Sanderís automaat blazen. Rustig op het platform blijven staan, zijn fles dichtgedraaid (jawel, hij mocht mijn octopus vasthouden, aardig hŤ?) even gewacht en toen weer opengedraaid. Alle leed geleden, dus door naar de 22 meter. Nu was dat vinden natuurlijk geen enkel probleem, want er loopt een kabel tussen de platforms. Jammer Romke, die telt niet! Vanaf dat platform weer koers gezet richting kant. En op die diepte kwamen we toch een partij leven tegen! Een hoop baars, een hoop pos, een verdwaalde voorn, en jawel, een hoogzwangere snoek. Of is dat dan een snoekin? Maar heel mak, dus uitgebreid in het zonnetje van onze lampen gezet. Ondertussen begon het (ook in de droogpakjes) toch wel wat koud te worden, dus maar doorgezwommen richting kant. Dat had iets beter gekund, maar was bij lange na niet slecht genavigeerd. Ondanks de temperatuur hebben we dus een schitterende en perfecte duik gehad. Maximale diepte 23,3 meter, tijd 23 minuten,  watertemperatuur 5 graden. Heerlijk!

14-03-01            We zijn begonnen met een Mac-diner in afwachting van Thomas. Daarna waren we allemaal iets na 19.00 ter plekke. Iris heeft nog steeds haar droogpak niet, dus zij was duikleidster, jawel, netjes met de duikleiderspet op! In eerste instantie zouden Romke en ik deze duik samen doen, en Sander en Thomas zouden samen gaan. Maar door handschoenenstress mijnerzijds voor de duik, hebben we wat gewisseld en zijn Romke en Thomas samen gegaan en Sander en ik samen. Mijn te-water-lating duurde wat langer... Wij hebben een schitterende duik gemaakt, met een zicht van minimaal 4 meter en een onvoorstelbare hoeveelheid leven. Daar zou je een complete straatbarbecue mee van eten kunnen voorzien! Maar het leukste was wel die snoek. Volgens mij een van die jonkies van 2 jaar terug, ondertussen uitgegroeid tot een heel groot exemplaar! En die lieve schat kwam daarna nog 2 keer bij ons langs. Eerst tussen ons door om de weg te wijzen (alsof we zelf niet kunnen navigeren) en daarna heeft zij nog eens aangewezen waar de wand was. Ondanks dat Sander's lamp het ondertussen niet meer zag zitten, wisten we dat zelf ook wel. Maar ach, was waarschijnlijk gewoon aardig bedoeld! Het festijn hebben we afgesloten met een hete chocomel bij de Mac.

10-03-01            Tjeempie, wat was het vanmorgen vroeg. Iris haakte dan ook wijselijk af, maar vroeg-op-sta-bikkels als wij zijn, gingen we bijtijds op weg en waren keurig om 09:15 bij de Plompe Toren. Daar stonden Thomas en Romke al braaf te wachten. Het nieuwe door Sander geknoopte touw werd bevestigd en uitgegooid, maar ja, laag water heet niet voor niets laag water. Het was wel erg laag, en het touw dus net niet lang genoeg, echter lang zat voor ons. We hebben dan ook alle 4 een schitterende duik gemaakt, alleen door fout aantrekken van mijn  drooghandschoenen was het net of ik zonder handschoenen dook, hetgeen de duik aanzienlijk bekortte. Maar heel veel gezien, zoals snotolf, kreeft, krab, brokkelster, kwal, zeedruif etc. In de pauze tussen de kenteringen hebben Thomas en Sander een volgende duik gemaakt in de Grevelingen. Naar wat ik van hun vernomen heb, hebben zij ook heel veel gezien en erg genoten van die duik. (Jawel, Romke en ik hadden gewoon honger...). Na deze gedwongen pauze bij de Kabbelaar half slapend te hebben doorgebracht weer op weg. Ditmaal naar de Zeelandbrug. Daar was het gelukkig niet al te druk, en voor het eerst van mijn leven heb ik daar behoorlijk zicht meegemaakt. Op een gegeven moment wel 3 meter, en dat tegenover de maximaal 50 cm die ik daarvoor altijd meegemaakt heb, goed toch? Ook dit was weer een schitterende duik. Meerdere grote kreeften gezien, een nestje jonge puitaaltjes (en anders neefjes ervan), een zwangere...vis, en zat leven! Na deze duiken was iedereen toch wel behoorlijk afgebrand en is Thomas naar BelgiŽ vertrokken, Romke kwam voorbij gescheurd omdat hij nog moest snowboarden, en Sander en ik zijn kalmpjes naar Alphen getuft! 

06-03-01            Vanavond in Reeuwijk bleek het de 300ste duik van Koos te zijn. Omdat een speciaal cachet te geven hadden 2 fanatiekelingen een vogelkooitje bij de wand opgehangen. Hilariteit alom natuurlijk, het geweldige zicht werd gereduceerd tot 0, maar ook dat mocht de pret niet drukken!  Na afloop geruime tijd uitgebreid gevierd bij de Mac.

03-03-01                Zaterdag 3 maart 's middags in het Twiske gedoken. Het was er heerlijk rustig, slechts 4 andere duikers  van "Down Under". Allemaal weer keurig in "Ach, Waarom..." tenue (behalve ik, ik weer lekker droog!). De eerste blazer ontstond bij mijn octopus, aangezien de spullen in mijn bak in de bus bevroren waren. Natuurlijk geen probleem, motor gestart, automaat bij de pedalen en de warme blower erop. Aangezien mijn rits nog steeds erg stroef gaat, moesten de heren (Romke en Sander) wachten tot ik dichtgeritst was. Daarna in het heerlijke winterzonnetje te water. Iris en ik hadden een leuke route verzonnen en gingen op weg richting de 20 meter. Op een gegeven moment mochten we nog even genieten van het stofspoor van Romke en Sander, maar wij kruisten, dus niets aan de hand. Toen we bij de kabel aankwamen, kozen we er voor naar het 9 meter platform te gaan en niet naar het 22 meter platform. Bij het 9 meter platform zijn we even de babbelbox ingedoken. Even gekletst, daarna heb ik eerst keurig weer bubbles in de bak geblazen, daarna Iris. Alleen vond ik dat zij nogal lang aan het blazen bleef. Toen ik er wat van zei, bleek dat zij een blazer had. Fles dichtgedraaid, gewacht, geen succes. Weer fles dichtgedraaid, weer gewacht, weer geen succes. In overleg besloten een gecontroleerde opstijging met octopus te maken. Dat ging perfect, en boven gekomen de fles van Iris weer open gedraaid en geen blazer meer. Dus weer gezakt en op rustige wijze de duik afgemaakt. Iris heeft nog wel een visje gezien, ik niets. Sander kreeg ook een blazer op 17 meter, zij hebben een opstijging op de freeflow gemaakt. Hun duik was korter en minder diep als de onze, maar zij hebben een enorme snoekbaars gezien. Aangezien wij die niet hebben gezien, en vanwege hun parameters noem ik dit duikerslatijn! (Jaloezie??? Ik???? Ach, waarom...) Genoten van een schitterende duik! Op de terugweg bij "Down Under" koffie gedronken. Leuk en gezellig, nog informatie ingewonnen over een cursus grotduiken. Heel aantrekkelijk, alleen wat prijzig! Dus voorlopig maar niet. En jawel, Sander gaat ook bij de watjes behoren. Bij "Down Under" hadden ze een neopreen droogpak voor een aantrekkelijke prijs en het zat hem als gegoten. Vandaar morgenochtend een duikje, want nieuw spul moet getest worden!

20-02-01            Vandaag hadden wij in de planning te gaan duiken, maar helaas, mijn buddies lieten zich afschrikken door de wittigheid en de temperatuur... Maar eerder deze week hebben Sander en ik eindelijk weer eens een duikje kunnen maken... Misschien moet ik maar eens met de VUT, of anders een lekkere lange vakantie. Begin al zowat ontwenningsverschijnselen te krijgen. Was de eerste duik weer sinds de ijsduik! Hieronder een verslagje! Om 19.30 waren Sander en ik bij een geheel eenzaam en verlaten Klinkenberg. Natuurlijk wilde ik eerst weer even bij het water kijken. Dat zag er (zoals gewoonlijk) zeer veelbelovend uit. Dus rap de spullen aangetrokken (nou ja, rap...) en te water. Al toen het water kniediep was, zagen we het gezegde: veel beloven, weinig geven... Maar niet getreurd. Sander wilde natuurlijk zijn nieuwe pak en vinnen uitproberen, ik kon nog steeds niets nieuws proberen. Zelfs mijn nieuwe drooghandschoenen niet, want dan had ik eerst de handschoenen van mijn oude droogpak af moeten slopen. Eenmaal onder zagen we gelijk al behoorlijk veel leven. Dat is de hele duik zo gebleven. Veel baars, voorn, pos en waarschijnlijk een bliek. We zijn rustig doorgezakt naar ongeveer 23 meter. Toen werd het wel erg koud, dus weer langzaam omhoog. En jawel, het kostte Sander waarschijnlijk de nodige barretjes, (mij trouwens ook wel wat) maar een enorme snoek kwam recht op ons afgezwommen. En dan is zo'n bek toch echt wel groot, maar zeker niet minder mooi (door zijn lelijkheid). Na 26 minuten waren we weer bij de kant. (Jawel, ik krijg weer een lintje voor mijn navigatiekunsten, toch Sander?). En de watertemperatuur was 3.9 graden volgens mijn horloge... Al met al weer een heerlijke duik!  

14-01-01            Aangezien ik reservedienst had was de duikkeuze beperkt en de aanvangstijd wat kritisch. Namelijk pas als iedereen zo'n beetje op dienst is/was. Dus in de middag weg. De eerste keuze was Nederhorst, maar de afstand van Schiphol was toch wat groot. Dan maar Ouderkerk. Tenslotte ook een hele leuke plas. Aangekomen in Ouderkerk bleek dat we niet bij de stek konden parkeren. En een verwijzing naar het I-bord. Heel vaag stond mij iets bij van het afsluiten van de plas 's winters, dus maar even richting I-bord. Vanaf de parkeerplaats daar nog bestudeerd hoever het lopen was naar diverse waterkanten en het bord bestudeerd. Er stonden geen restricties voor het duiken, alle andere  waterkanten waren te ver lopen, dus alternatief Twiske laten vallen en voor de paaltjes geparkeerd. (Guido, we hebben je gemist! Maar ja, zo ontzettend ver was het ook weer niet lopen.) Dat het koud was wisten we al... Dan maar buddyparen vormen en optuigen. Door de kou met enige strubbelingen, maar toch allemaal gelukt. Het leukste moment (achteraf, en nou ja, leuk) was toen ik mijn navigerende buddy in natpak aangaf dat ik het koud had. Daar kreeg keurig een okť teken op. Maar die dacht dat ik het vroeg.... Pas toen ik een tijd later weer aangaf dat ik het koud had, kreeg ik "een beetje" terug. Waarop ik HEEEEEEEL ERG aangaf, toen drong het door dat IK het koud had. De laatste 5 minuten dus in high-speed afgelegd. En de wandeling terug warmde wel iets. Overigens met goed zicht, geen leven maar wel 2 vissenstaarten. Moet nog wel even zeggen dat ik net te horen heb gekregen dat wij zwaar in overtreding waren, van oktober tot en met maart bestaat er een duikverbod voor de Ouderkerkerplas. Dus mensen, doe niet wat wij hebben gedaan! (Maar we hebben er wel van genoten!)  

10-01-01            Woensdagavond moest nog wel de week even gebroken worden. Dus Sander en ik op weg naar Reeuwijk. Misschien door de naweeŽn van de maansverduistering van de vorige avond, was het er echt stikdonker. Heeft er nooit een lantaarnpaal gestaan? Maar zelfs in het hele donkere konden we toch nog het een en ander op de bodem onderscheiden, dus alweer veelbelovend. Maar zowaar, ook toen we het water in gingen, bleef het zicht veel belovend, en zodra we het hoofd onder water hadden zagen we al vis en kreeft! Bij de wand naar beneden gezakt, en van boven af kon je met de lamp al op de bodem schijnen. Het zicht was ruim 4 meter horizontaal! Werkelijk grandioos en veel leven gezien! Maar aangezien het nog steeds winter is, hebben we het niet lang gemaakt. (Wanneer kunnen we weer gewoon een uur duiken zonder het koud te krijgen? Of moet ik vragen waar?). In ieder geval weer op een heerlijke manier de week doorbroken!  

08-01-01            Jawel, vandaag was het zover. Eindelijk mijn 300ste duik gemaakt. Okť een paar maanden te laat, maar afspraak is afspraak (voor ons beiden de 300ste en voor ons beiden een paar maanden te laat) dus eindelijk... En dan nog wel in mijn favoriete plas: de Klinkenbergerplas. En het werd mij wel duidelijk dat een bus met stahoogte ook niet alles is. Want bij de ingang van de Klinkenberg hangt een dwarsbalk... Maar goed dat we met 2 bussen waren (de mijne was stuk en moest nodig naar de garage en dat kon mooi op de terugweg) zodoende konden we de spullen van de ene bus in de andere overgooien en toch dicht bij parkeren. Ondanks dat we de verslagen gelezen hadden van de zondagduik, leek het water er veelbelovend uit te zien. Rap omgekleed (nou ja, als semi-ambtenaren...) en te water. Het water leek een stuk kouder als de dag daarvoor in Zeeland (achteraf was het warmer), maar bikkels als we zijn (in droogpak) doorgezet. Het veelbelovende was weer een gek in vreugde doen leven, maar toch wel beter als zondags. Zicht toch gauw een meter. Via de w.c. pot en de fiets richting plateaus, daar omhoog richting rietkraag en langs de rietkraag terug. Schitterende duik, met heel veel baars, een snoek en wat voorns en posjes. Na een klein halfuurtje uit het water, en een pilsje opengetrokken om het te vieren. Natuurlijk hebben we het 's avonds nog eens gevierd met flessen champagne. Slechts 1 keer in je leven maak je een 300ste duik!  

07-01-01            Op de bijzonder schappelijk tijd van 12 uur zouden we elkaar ontmoeten bij de Kabbelaar. Ondanks alles (dankzij een stukke turbo kan ik plankgas wel 80 km rijden) kwam ik toch als tweede binnen. Perfect, want ik was niet te laat en we hadden dus tijd zat voor uitgebreide koffie. (Er zijn natuurlijk altijd mensen die op het nippertje of gewoon te laat komen.) Toen iedereen er was in de groep gegooid waar we heen zouden gaan. Besloten werd de parkeerplaats bij de Kerkweg. Okť, 2 trappen op, 1 trap af en dan nog over de keien is niet direct mijn hobby, maar in Zeeland is er wat dat betreft niet al te veel keus. Bij het indelen van de buddyparen werd er gelijk geroepen: ik wil slechts een kwartiertje, want het is vast veel te koud. Nu vond ik het geen enkel probleem om mij op te offeren, dus ik had binnen 2 tellen een buddy. De rest heeft het verder zelf uitgezocht. Ondanks dat gingen we allemaal nagenoeg tegelijk te water. Hoewel mijn horloge een temperatuur van 3,3 graden aangaf, had ik het idee dat het minder koud was als nieuwjaarsdag. (Kan natuurlijk ook door al die trappen komen: dan ben je al zů opgewarmd...) Al heel gauw zagen we een donderpad, schitterend rood gekleurd en perfect te bekijken. Buiten dat natuurlijk heel veel zeesterren, de nodige krabbetjes, garnalen en ik weet zo gauw niet wat meer. Ondiep was het zicht werkelijk grandioos, gauw een meter of 8, maar dieper werd het melkerig. Wij zijn uiteindelijk tot zo'n 14 meter diepte geweest, en ondanks de limiet van 15 minuten, toch 20 minuten weggebleven, waarvan we de laatste 5 minuten high-speed op 2 meter gezwommen hebben. Dat warmt ook aardig op. Al met al weer een schitterende duik om met plezier aan terug te denken.

01-01-01            Wij hadden om 12 uur afgesproken, en klokslag 12 uur, toen ik vlakbij Reeuwijk was, ging de telefoon. Maar ik was er dus al bijna, ergo, niets aan de hand. Aangekomen, gelijk een blik in het water geworpen, en dat was zeer veelbelovend. En nog even een schuine blik naar links geworpen, waar heel veel van die malloten zonder neopreen of trilaminaat te water gingen. Maar ze kwamen er ook weer heel snel uit. Overigens waren wij de enige duikers, dus genieten maar van de rust. Nel had Erik meegenomen als hulpje, waardoor zij al heel snel klaar was. Ik moest vanmorgen vroeg nog alles bij elkaar zoeken wat her en der in het huis verspreid lag. (Ja, ik heb een groot huis, moet dus regelmatig zoeken!) Maar keurig op schema lagen we in het water. En de belofte werd waar gemaakt. Het zicht was minimaal 6 meter, behalve als we door ons eigen stofspoor trokken. Alleen was het koud, koud, koud. Ook niet veel leven gezien, behalve de nodige kreeften en kreeftjes. Maar die zagen er zo nu en dan ook blauw van de kou uit. Toch netjes een halfuurtje volgemaakt en enorm genoten! Dit is het goede begin van de nieuwe eeuw!  

24-12-00            Jawel, en zo rij je weer eens busgefileerd naar Vinkeveen op een vroege, koude winterochtend. De thermometer bij Mijdrecht gaf een optimistische 0 graden aan, maar ach, wij zijn wel wat gewend. (Zoals Nederhorst-den-Bergh met -8, waarop Dennis spontaan besloot om duikleider te zijn...). En het deed mij denken aan 2 jaar terug de kerst. Koste wat het kost moest en zou ik voor het eind van het jaar "Advance" zijn. Piet had toen net zijn brevet, en samen, met meestal de bezielende aanwezigheid van Tanja op de kant, hebben we daar heel hard aan gewerkt. Onder andere toen een duikje bij Reeuwijk op ťťn van de kerstdagen. In mijn herinnering was het toen helemaal niet koud, maar ik stond dan ook stijf van de koorts. Die duik toen maar afgelast, en met z'n drieŽn nog even een bekertje koffie of chocomel gedronken. Maar ik heb het toen gered! Terug naar vandaag. Het was heel gezellig op de parkeerplaats met  hoofdzakelijk Seahorse duikers en slechts een paar vreemdelingen. Hoeveel het er in totaal waren weet ik niet, maar ik neem aan dat Piet tracht alle namen te noemen, dus ik hoef dat niet te doen. Er waren slechts een paar "nat"-duikers, de rest allemaal (in vaak splinternieuwe, pijn-aan-je-ogen-doend gekleurde) droogpakken. Dat deed mij even denken aan de eerste duik van mijn droogpak-specialty... Meestal denk ik daar alleen aan als ik zwaar getafeld heb, maar nu, al die nieuwe pakken in Vinkeveen... Alleen toen vroor het en lag er allemaal sneeuw op de auto's. Maar okť, misschien komt het door het ouder worden, misschien omdat het einde van het jaar 2000 nadert, ik zal me weer losscheuren van het verleden en weer op vandaag verder gaan. Al gauw begon iedereen op te tuigen (in een opgetogen stemming, of kwamen die rode wangen van de kou?) en werden er buddies geboren. Erik, Thomas en ik gingen met z'n drieŽn. Eerst naar de speeltuin, rondje door de bus, langs het onderwaterhuis (waar Erik en Thomas ieder met hun kop door een luik even naar elkaar gelachen hebben of zo) en weer naar de speeltuin. Ondertussen rilde ik zowat van de kou, dus dat maar aangegeven. Daarop redelijk vlot richting kant. Bij de kant gekomen stelde ik voor dat Erik en Thomas nog even door zouden gaan, want zij zijn wat minder kouwelijk. Zij hebben er dan ook nog ruim 10 minuten aan vast geplakt. Die tijd heb ik als voorsprong genomen om wat op te warmen, maar helaas... De vissen vonden het kennelijk ook nog al koud, want behalve een school baarsjes heb ik niets gezien. Geen snoeken, geen murene's en geen blue spotted stingrays. Zal wel aan de temperatuur liggen... Gezien de drukte in mijn dagelijkse bezigheden ben ik bang dat dit de laatste duik van 2000 zal zijn, maar ach, 1 januari 2001 ben ik weer van de partij, bij leven en wel zijn!

31-08-00            Donderdagavond zijn we weer naar de Ouderkerkerplas gegaan. Omdat mijn wekkertje vrijdagochtend weer eens om 05.15 ging, was voor mij 20.00 Vinkeveen de avond ervoor te laat. Dus lekker bijtijds naar de plas gegaan. Gelukkig was het droog en de temperatuur was nog niet onaangenaam. Vlot aangekleed en te water. We zijn rechtdoor de plas op gegaan, tot aan een diepte van zo'n 15 meter. Daar sloegen de thermoclines dusdanig toe, dat we rechtsaf richting kant zijn gegaan en op een diepte van zo'n 6 meter de kant zijn blijven volgen met alle kronkels en bochten. Genoten van de betonblokken en het ijzer, maar vooral ook van de vele vis waaronder snoeken, baarzen en paling. Een heel eind links van het instappunt zijn we omhoog gegaan tot zo'n 2 ŗ 3 meter en vandaar terug langs de kant. Zoals gebruikelijk bij een komvorm, is het dieper een cirkel met een kleinere straal dan ondieper. Daardoor was de afstand tot het instappunt werkelijk nog een heel eind. Toen we dan ook na ruim een uur totaal in het water gelegen te hebben er uit kwamen, had ik het toch wel koud gekregen. In record tempo heb ik mijn spullen afgetuigd en opgeborgen en mezelf weer in de kleren gestoken. Thuis even rustig de logboeken ingevuld zodat ik toch nog op een redelijke tijd mijn bed in kon.

28-08-00            Margriet belde mij rond 12 uur en riep: "Kijk eens naar buiten!" Aangezien ik op de bank in de kamer in het zonnetje zat, draaide ik mijn hoofd iets en vroeg: "En?" Nu bleek het in de Woerdense Verlaat al de hele ochtend te regenen, maar in Alphen was er geen druppel gevallen. Dus toch maar afgesproken om om 2 uur in Vinkeveen te zijn. Op het moment dat ik het dorp uitreed, begon het te regenen. Maar goed, niet getreurd, kon alleen maar beter worden. Aangekomen in Vinkeveen zaten we nog rustig bij te kletsen toen het zonnetje doorbrak. Aldus in het zonnetje rustig omgekleed en op naar de waterkant. Er waren 2 duikers net eruit gekomen, die klaagden over slecht zicht, niet meer dan een meter of 2. Wij hadden allebei de camera bij ons, en besloten gewoon beter zicht te verwachten. Dat lukte heel aardig. Bij de bus aangekomen konden we de hele bus overzien, maar de door ons zo verlangde snoek was niet te zien. Wel scholen met jong spul. Terwijl we een rondje om de bus zwommen, ging er een hele grote school over de bus heen (leek wel een universiteit). Echt genieten, dus wij omhoog kijken. En jawel, daar in de kerstboom hing de snoek. Gewapend met camera omhoog om proberen hem te schieten. Dat is waarschijnlijk niet best gelukt, want de snoek nam nogal gauw de vinnen. Vanaf de bus via de speeltuin en de Hollands Glorie richting het grote wrak. Dat het zicht echt goed was bleek wel bij de speeltuin, want de hele speeltuin was in 1 blik te vangen! Ook de Hollands Glorie was van voor tot achter heel helder te zien. Rustig door naar het grote wrak. Daar kon je vanaf de boeg de hele stuurhut zien. Hoezo slecht zicht? Eerst een stukje onderlangs het wrak, daarna over het wrak terug naar de voorkant. En jawel, daar lag ook weer een snoek! Nu maar hopen dat de foto's gelukt zijn, want zo dichtbij in zulk helder water is mij nog niet eerder gelukt! Maar ook deze snoek voelde zich nogal bedreigd door 2 idioten met camera's en flitsers. Zelfs zo erg dat hij een hoepeltje maakte van zijn lijf, maar wel een omgevallen hoepeltje. Vanaf het wrak weer richting kant via de terminal. (Toetsenbord met beeldscherm op een tafeltje, door mij nog niet eerder gezien.) Maar even later toch besloten nog eens terug te gaan naar het wrak, want wie weet, misschien is-ie alweer terug op zijn stekkie. Helaas. Dan echt de duik maar beŽindigen en richting kant. Onderweg nog wel de nodige baarzen tegen gekomen, maar ook die houden niet van foto's nemen. Al met al was het een heerlijke duik, met boven verwachting goed weer, hetgeen we gevierd hebben op het terrasje van "Het Duikertje".

27-08-00            En dan vandaag nog een duikje in de Ouderkerkerplas. Het weer was niet zo schitterend als beloofd, maar toch lekker... Toen wij ons aan het omkleden waren gingen er net 4 duikers te water, maar die waren door Erik keurig naar rechts gestuurd, zodat toen wij te water gingen en links afsloegen, we ze niet meer gezien hebben. Al vrij snel nadat we te water gingen kwamen we al een snoek tegen, en een paar tellen later weer (dezelfde neem ik aan). Grote scholen baars en heel veel betonijzer. Een gevarieerde en heerlijk relaxte duik!

25-08-00            Omdat ik mijn eerste vakantie week op een boot zit met Holdive duikers, hadden we besloten deze week nog een duikje te doen. En wel in Vinkeveen. Uiteindelijk bleken we daar met 8 man/vrouw te zijn en zijn dus met 4  buddyparen naar de diepte gegaan. Het zicht was geweldig, behalve bij de bus. Van de bus via een omweg naar het onderwaterhuis (om het zicht goed te houden) en van het onderwaterhuis op een koersje naar het grote wrak. Daar alles even geÔnspecteerd en toen heel kalm richting kant. Op een diepte van zo'n 2 ŗ 3 meter lekker op onze rug in het zand gelegen om naar de zonsondergang te kijken. Schitterend! Dus zoals te verwachten, ook weer een heerlijke duik.

23-08-00            Ook het noorden nog met een bezoekje vereerd. Een eerste duik gepland in Ruinerwold. Daar had ik al eens gedoken en toen enorm veel vis gezien. Nu was er eigenlijk geen vis, maar wel heel veel kreeft. Dat maakte het heel leuk. En het was ook een heerlijk rustige stek. Daarna koers gezet naar Diever, om een lunchstop te maken op de camping van mijn familie, wat vlakbij Geeuwenbrug ligt. Op de heenweg had ik het bordje Geeuwenbrug zien staan, maar op de weg terug was die niet meer te zien. Broertje gebeld die regelmatig daar gaat zwemmen, om aanwijzingen. Weer omgedraaid en toen kwamen we wel weer een bordje Geeuwenbrug tegen. Vandaar was het niet al te moeilijk meer. Helaas kun je niet dicht bij het water parkeren en moesten we nog zo'n 100 meter naar de waterkant lopen. Maar toch maar gedaan. Het meer had wel veel helderheid, maar weinig tot geen leven. Misschien dat het aan het weer lag, want al te diep zijn we niet geweest en er schijnt wel veel leven te zijn. Ondanks dat, ook weer een heerlijke duik.

21-08-00             Aangezien ik een vroege dienst had, kon ik daarna niet nog even door Europa rijden om het Comomeer te zoeken. Dus besloten naar de Beldert te gaan. Inderdaad was die plas enorm genieten, alsof je over duinen zweefde.  schitterend zicht en ik keek nog in een konijnenhol of er nog een konijntje in zat. Het merendeel van de duik werden we vergezeld door een enorme school jonge baarsjes. Heel gezellig. Na de duik daar gevuld en heerlijk in het gras zitten drogen. Was echt een stek met vakantiegevoel. Omdat de flessen toch weer vol waren, besloten nog naar Hagesteijn te gaan voor een duikje. Helaas begon het toen een beetje te regenen, en dat was echt jammer. Maar toch heeft ook deze stek een onuitwisbare indruk op ons achter gelaten. Het zicht was niet geweldig, maar we hebben wel een trabantje met een fiets in de kofferbak gezien, een aanhangwagentje en een polsdikke paling die onder dwang van onze lampen recht omhoog zwom. Prachtig gezicht.Maar eigenlijk is dit echt een plas voor goed zicht, want er liggen enorme betonblokken, zodat je om de haverklap moet kijken of je nog wel vrije opstijging hebt. Toch was ook dat een lekkere duik.

14-05-00             Verzamelplaats het noorden parkeerplaats. Op naar de spiegelplas in  Nederhorst den Berg. Ruimte genoeg op de parkeerplaats om 10 uur. Eerst zijn we even aan de kant gaan kijken waar we te water zouden gaan. Het zag er goed uit. Omkleden dan maar en richting plas. Alweer een conditietest dat stuk lopen. Net onderweg en gelijk al een leuke snoek.

16-04-00            We vertrokken allemaal op de zelfde tijd, Sander, Iris en ik vanuit Alphen en Thomas vanuit St.Job, en kwamen nagenoeg tegelijk aan bij het gemaal van Dreischor. Hier was het weer eens minder aangenaam druk, maar we konden parkeren en het was wel gezellig. Na de ongelooflijke klim over de dijk, lagen we al snel in het water. Helaas zag Sander een "afstapje" onder het water niet omdat hij mij heel galant een hand gaf, met tot gevolg een pijnlijk stuitje. Helaas was aan het zicht te merken dat er nogal wat duikers voor ons waren geweest, maar we hadden toch nog een meter of 6 zicht. Een heerlijk ontspannen duikje naar de w.c. pot gemaakt. Bij het teruggaan wilde Thomas nog even zoeken of hij het zakje lood dat hij van mij geleend had nog terug kon vinden. Jawel, dat was hij in het begin van de duik al verloren. Maar ik heb wel eindelijk een rolletje vol kunnen schieten. Even gevuld bij de Kabbelaar, zowel de flessen als ons zelf en overleg gepleegd over de volgende stek. We hadden een mooie plek uitgekozen (volgens het boekje) maar op weg daarheen zagen we bij een mooie groene dijk wat duikers staan. Slechts kort overleg om even te kijken. Eťn blik was voldoende om te besluiten daar de duik te maken. En wat voor duik! Het was wel een behoorlijke tippel naar het water, maar zo de moeite waard. Alleen toen ik een hoekduik maakte om naar beneden te gaan (het was vrij lang nogal ondiep) verloor ik mijn loodgordel. Ik voelde een "plop", dacht aan een onschuldig luchtbelletje, maar aangezien ik met geen mogelijk omlaag kwam, kreeg ik al een vermoeden. De plek van het verlies was duidelijk, dus binnen 2 tellen was mijn gordel terecht. Ik heb de gordel aangepakt, ben naar de bodem gezakt en heb geworsteld. Dankzij de worstelingen van de heren had ik al redelijk snel mijn gordel weer om, dus kon de duik vervolgd worden. We hebben onze ogen uitgekeken en kunnen amper de schoonheid beschrijven. Zo jammer dat ik tijdens mijn eerste duik het rolletje al heb volgeschoten..... Maar we krijgen nog wel eens een herkansing. Door de ondiepte van het eerste deel, en dus ook van het laatste deel hebben we bijna 3 kwartier in het water  gelegen. Ook die ongeveer 100 meter op iets meer dan een meter diepte waren zo ontzettend de moeite van het kijken waard! We hadden nog een  mogelijkheid voor een derde duik, maar deze duik was zo geweldig, dat we besloten het hier bij te laten. Deze duik kon niet meer overtroffen worden! Geweldig gewoonweg!

12-04-00            Op de verjaardag van Piet, hadden Thomas en ik afgesproken nog een duikje te doen. Eigenlijk zou Sander ook mee, maar die was niet erg lekker. Dus Thomas en ik samen. We hadden afgesproken om 7 uur, maar door de vele files was Thomas iets later. Nog maar koud was ik geparkeerd, en ik zag een hele vreemde vis. (Op het droge ja!) Groen, wat versierinkjes op de zijkanten en een hele vreemde kop. Gelukkig stelde hij zich voor. Hij was van het recreatieschap en kwam vergunningen controleren. (Terwijl ik als enige op de parkeerplaats stond.) Natuurlijk was mijn vergunning net aangevraagd. Geen probleem, mijn gegevens zijn genoteerd, en dat was alles. Hij heeft nog netjes gewacht tot Thomas er was, ook diens gegevens genoteerd, en we hebben hem niet meer terug gezien. (Vooral niet toen er meerdere duikers waren: laffe vis!) Maar goed, om half acht lagen we in het (koude) water. We zijn rustig naar de bus gegaan, naar het onderwaterhuis, vandaar dwars overgestoken richting het grote wrak. Op een gegeven moment werd het toch wel erg koud, dus na een half uurtje zijn we er uit gegaan. We hadden grandioos zicht, heel veel baars gezien en weer een lekkere duik gemaakt!

09-04-00            Zondag moest ik eerst heel zielig nog een vroege dienst draaien, maar daarna waren we vrij om te duiken. We hadden afgesproken bij Sander, en toen ik daar kwam waren Thomas en Guido al ter plekke. Na een broodnodige kop koffie op weg naar Zeeland. De eerste duik hadden we gepland bij Dreischor, de parkeerplaats. Toen we aankwamen rijden zagen we al dat het duikersvolk weer aardig de weg weet naar Zeeland. Jammer voor ons.... Bij de parkeerplaats eerst de stek even verkend. Aan weerszijden stonden fuiken, maar op een dusdanige afstand dat ze ons plezier niet zouden kunnen vergallen. Het wateroppervlak was "rough", door de redelijk stevige wind die pal op de dijk stond, en het zicht beloofde niet veel goeds. Toch de gok maar genomen, en op een paar meter diepte werd het zicht echt geweldig. Tot aan zo'n meter of 8 zicht! Echt genieten dus. Weer heel veel Zeeuws leven gezien en weer een heerlijke ontspannen duik. Na deze duik op weg naar De Kabbelaar. We hadden al wat contact gehad met de familie Kerkman, die ook in Zeeland aan het duiken waren. Toen wij bij de Kabbelaar kwamen, gingen zij net onder bij het Dolfijntje. In principe was het Dolfijntje onze keus voor de tweede duik, zodat ik (eindelijk) mijn camera uit zou kunnen proberen. Maar van de Kerkmannetjes hoorden we dat het zicht daar slechts zo'n 2 meter was, dus hebben we ons plan bijgesteld. We zijn naar Zuidlangeweg (Den Osse) gegaan, waar de 2 auto's vol met mensen en honden even kwamen socialiseren. Erik en Nel hadden wel een snotolf en een platvis gezien bij het Dolfijntje, waardoor ik een licht spijtgevoel had. De klim bij Zuidlangeweg is dusdanig dat ik dat niet aan durfde met mijn camera (moet nog volledig aan het apparaat wennen, weet nog niet hoe goed ik het vast kan houden) ondanks dat de eerste blik op de stek geweldig zicht deed vermoeden. Helaas was het dus omgekeerde wereld, want het zicht was niet meer dan een meter of 4. Maar dat maakte voor het duikplezier niet uit, en Sander en ik waren wel zo gelukkig dat we ook een snotolf zagen! Al met al waren dit weer 2 heerlijke Zeeland-duiken!

26-03-00            Hier even een kort verslagje van onze (Sander en ik) zondagduik. We hadden om 10.15 afgesproken om vanuit Alphen te vertrekken. Mede door dat de zomertijd aanving, werd dat dus een kwartiertje later. (Ik kwam er dus om 3 uur 's nachts weer achter, vloog mijn bed uit om in ieder geval de wekkers gelijk te zetten....). Al met al kwamen we even 12 uur bij de Kabbelaar aan. (Ja, ik rij echt niet meer te hard! Complimentje toch?) Tot onze grote verrassing kwamen we daar Cornel, Fred, Robin, Hein en Vanessa tegen. Zij hadden reeds bij de Kabbelaar gedoken en wisten ons te vertellen dat het zicht beneden de 4 meter ongeveer 50 cm was. Daarop hebben wij ons plan bij gesteld, en in Plaats van bij de Kabbelaar te duiken zijn we naar het Dolfijntje gereden. Langs de weg bij het Koepeltje waren al veel duikers te zien, maar bij het Dolfijntje was geen mens. De eerste blik op het water gaf ons het gevoel dat we het er op konden wagen. In dit heerlijke lenteweer hebben we ons opgetuigd en zijn te water gegaan. Ons gevoel was goed, want we begonnen met een zicht van een meter of 5, welke onder de 4 meter wel minder werd, maar nog altijd zo'n 3 meter was. En weer ontzettend veel gezien. Je kent het wel, zeesterren, heremietkreeftjes, krabbetjes, slakjes, zakpijpen en zeedruifjes. We zijn ruim een half uur onder geweest, en totale diepte van 9 meter, enorm genoten en weer het gevoel: voor herhaling vatbaar! En het omkleden na de duik was met dit weer ook geen afzien meer. Nog wel even nagesocialiseerd bij de Kabbelaar, en natuurlijk de inwendige mens versterkt, daarna weer op huis aan.

22-03-00            Vanavond waren Sander en ik om even 20.00 bij de Klinkenbergerplas in Oegstgeest. Toen wij aankwamen rijden gingen net 2 duikers het water in, waar we dus geen last van hebben gehad. Zij waren allang en breed weer weg tegen de tijd dat wij het water uit kwamen. Sander had heel slim zijn onderpak en schoentjes al aan gedaan, het nadeel was dus alleen dat hij even moest wachten tot ik klaar was. Maar al met al lagen we vrij vlot in het water. Het zicht was behoorlijk, minimaal een meter of 3, en er was weer heel wat vis. De bedoeling was de duik in een V vorm te maken, links van het riet er in en rechts van het riet eruit. Dat leek ook allemaal goed te gaan, maar toen ik volgens mijn kompas keurig een hoek van 90 graden maakte, werd het alleen maar dieper. Nog eens goed op mijn kompas gekeken, maar volgens het kompas was dat de juiste richting. Uit pure wanhoop Sander aangekeken en mijn handen in de lucht gestoken. Waarop Sander netjes op zijn kompas keek. Ook ik keek weer, en zag net de naald een flinke draai maken, terwijl ik dat niet deed. Zo zie je maar, kennelijk een stukje ijzer. Maar ondanks dat kwamen we nagenoeg op de juiste plaats boven. We hebben een duik van een half uur gemaakt, met een maximale diepte van ongeveer 22 meter, een hoop gezien en weer flink genoten!

19-03-00            Bij deze het verslag van mijn zondag. Ook ik moest vroeg op, want we wilden bijtijds vertrekken en kwamen dan ook al om 11 uur aan in Wilhelmshaven aan de Bantersee in Duitsland (brak water). Aan de Bantersee zijn vele stekken, en we hadden er in principe 3 uitgekozen. De eerste stek was vlak bij U.W.S. Banta. Wij hadden niet direct het idee dat we iets bij de club te zoeken hadden, dus bekeken de 2 andere mogelijkheden daar om in het water te gaan. De ene mogelijkheid was vanaf een soort dijkje, te glad om vanaf te gaan, maar 50 meter verderop was een mooie trap gemaakt. De tweede mogelijkheid was een boothellinkje, vergelijkbaar met die in Reeuwijk. Dat laatste werd dus de stek voor ons. We konden heel dichtbij parkeren, waardoor de loopafstand ook goed beperkt bleef, en direct naast de helling was het nog lekker ondiep, hetgeen vinnen aan en te water gaan ideaal maakten. Zo tegen kwart voor twaalf zijn we het water in gegaan. Het zicht was gauw 7 meter en door de zandbodem konden we het zonder licht af. Enorm veel was er helaas niet te zien. Er stond een ontmantelde trike, en een of andere stellage met een rioolpijp, waar je doorheen kon. Aangezien we daar geen van tweeŽn het nut van inzagen, hebben we dat niet gedaan. Het enige wat we aan vis zagen, waren heel veel modderkruipertjes, maar dat was dan ook al het leven. En de maximale diepte daar was 10 meter, nergens werd het dieper. Na de duik hebben we heerlijk een uurtje in het zonnetje, uit de wind op het dijkje gezeten! Het leek (bijna) zomer! Voor de tweede duik zijn we iets verderop gereden, naar de haven zelf. Ook daar konden we weer makkelijk en dichtbij in het water. Alleen waren we aardig afgekoeld bleek toen we het water ingingen, want na 20 minuten rilde ik zowat van de kou. Gelukkig waren we toen al op de terugweg. Deze stek was, hoewel slechts een paar kilometer van de vorige verwijderd aan het zelfde water, kompleet anders. De hele bodem lag bezaaid met stenen, puin, autobanden, fietsen en ander afval. Daardoor was het een heel mooi geheel. Ook zagen we daar een grote school visjes, gewoonweg schitterend! Ze zaten iets hoger dan wij, dus keek je eigenlijk tegen de zon in waardoor ze heel mooi waren om te zien. Op de terugweg kwamen we die school weer tegen, nu dus als het ware met de zon in de rug, waardoor de visjes als zilverlingen ons tegemoet glommen! We hebben ook nog een hele grote vis gezien, volgens mijn buddy een harder, die dus eigenlijk in zout water thuis hoort, en niet in brak water, wat dus de reden zou kunnen zijn dat hij een beetje ernstig dood was. Kennelijk was hij niet alleen gekomen, maar van zijn buddy was er alleen nog een leeggegeten ribbenkast over. Op de valreep vond ik nog een snorkel, mijn derde ondertussen, die heb ik maar aan mijn buddy gegeven, want de arme ziel had nog maar 1 snorkel. Na deze duik hebben we een rustig plekje in de duinen opgezocht, waar we in alle stilte de flessen konden vullen. Door het zalige weer, daar in de duinen lekker beschut, de stilte slechts verbroken door het geluid van de compressor, was het echt genieten! Achteraf waren we toch te koud geworden, vooral ik, waardoor we na het vullen van de flessen besloten om toch maar geen derde duik te maken die dag. Weliswaar aardig opgewarmd, maar niet voldoende. Al met al hebben we enorm genoten van deze heerlijke "zomer"dag bij de buren!

12-03-00            Mede door mijn nachtdiensten van afgelopen week en het genot weer eens in mijn eigen bed te kunnen slapen kwamen Tjeerd en ik pas na 11 uur in Oostvoorne aan. Daar even de mensen gedag gezegd en toen naar de Stormvogel. Al die weken had ik ook mijn flessen niet bekeken, en ik had het vermoeden dat er wel eens gevuld moest gaan worden. Dat viel nog mee, want ik had een fles met 120 bar en een volle met 220 bar. Dus alle spullen opgetuigd en te water. Tjeerd met wat nieuwe spullen en ik met DE nieuwe vinnen. Inderdaad zijn die vinnen heerlijk. Met mijn vorige vinnen hoefde ik ook weinig te doen (behalve volgzaam, ook nog lui....) maar deze vinnen maken je wel weer wendbaarder dan met de vorige. Dus wel een succes. De hele duik was overigens een groot succes. Het zicht was minimaal 10 meter. We zijn via het bandenspoor naar de kever en het wrak gegaan, daarna via de zandrug richting oever, en het laatste stukje weer bandenspoor. We hadden al heel veel jong spul gezien, en aan het einde van de duik die schitterende regenboogforellen! Hoewel er eentje zo dik was, dat we waarschijnlijk wel weer gezinsuitbreiding kunnen verwachten. De duiktijd was niet spectaculair, een half uurtje, die diepte ook niet, 18 meter, maar het was een perfecte en zalige duik. 

15-01-00         Na een autoritje van zo'n 1,5 uur kwamen Sander en ik aan bij Kabbelaar in Scharendijke. Thomas was daar al en zat al aan de chocomelk. Nadat we onder het genot van een kop koffie hadden afgesproken waar we gingen duiken zijn we weer in de auto gestapt en daar heen gereden (ongeveer 1km verder op). Na bepaling van de wind richting de auto's neergezet. Even de dijk op om te kijken bij het water. We zagen al snel dat het zeer helder water was. Dus snel terug naar de auto's om ons om te kleden. Met de spullen op de dijk op daarna een klein stukje naar beneden om vervolgens na de check te water te gaan. Zoals elke duik om deze tijd was het wel even schrikken als je voor de eerste keer je hoofd onderwater steekt. Maar al snel werd het duidelijk dat het zeker de moeite waard was. Het begon al met een krabbetje (7 cm). Na onder gedoken te wemelde het van het leven. Na de duik hebben we nog wat na gepraat in de Kabbelaar onder het genot van een warm drankje met een uitsmijter.

23-02-00         Bij deze even een kort verslagje van mijn korte en winderige vakantie in Safaga. Al rennend en vliegend (letterlijk en figuurlijk) op dinsdagmorgen 15 februari vertrokken naar Hurghada. Zelf had ik er op gerekend in de middag te vertrekken, toen dus bleek dat ik me om 7 uur 's morgens al op Schiphol moest melden, viel dat best wel tegen. tevens was ik er niet op ingesteld dat er een tussenstop in Sharm-el-Sheik was, waardoor het nog langer duurde eer ik weer kon roken. Aangekomen in Hurghada stond de vertegenwoordiger van Sky-Isra al op me te wachten met het visum, dus als eerste stond ik bij de bagageband. Alleen sneu dat mijn koffer als allerlaatste van de band kwam. Maar mijn privť-chauffeur bleef netjes wachten en bracht me daarna vlot naar Safaga, hetgeen 60 km ten zuiden van Hurghada ligt. Het hotel waar ik verbleef was heel eenvoudig, maar schoon en netjes en er waren al gauw 6 gasten... Aan het eind van de week waren het er al 20! Maar heel gezellig! De volgende ochtend moest ik me om half 8 bij de duikschool melden, dus om half 7 op. (Aangezien het daar een uur later is, was het dus eigenlijk half 6... arme ik!) De eerste dag was ik de enige duiker uit dit hotel, dus gingen we met de pick-up van de school naar het andere hotel in Safaga, 5 km verderop. Dat is een super-de-luxe hotel, zat bomvol, terwijl daar het bier 15 pond kost, en in mijn hotel slechts 6 pond. Maar om half 9 was iedereen en alles op de boot en konden we vertrekken. Deze eerste dag moest ik met de divemaster duiken zodat ze konden zien wat voor duiker ik ben. Op zich niets mis mee, behalve dat de divemaster geen enkele keer naar mij keek. De eerste dag hebben we gedoken bij Tobia Hamra en Tobia Arba. Dat zijn echt hele mooie plekken, en alles was nog mooier dan vorig jaar in Hurghada. Om 3 uur waren we terug, de flessen en spullen werden met vereende krachten uitgeladen en per pick-up naar de droogruimte gebracht. Daar kon iedereen zijn spullen uitwassen en te drogen hangen. Grofweg gezegd waren de dagen daarna hetzelfde, behalve dat we naar Gabul Kebir, Gabul Soraya, Ras Amo Suma Garden, het panorama rif en Tobia Kebir zijn geweest. Het panorama rif viel tegen, dat was enorm stuk gedoken en er was niet zo gek veel leven. Nog wel een pakketje geÔntegreerd lood langs zien zeilen, naar beneden wel te verstaan. In eerste instantie bleef het op zo'n 30 meter liggen en wilde ik het nog ophalen, maar voor ik daadwerkelijk ging zakken rolde het al door. Jammer voor de eigenaar. Ook hebben we nog een nachtduik gemaakt, en wel bij Tobia Arba. Tobia Arba wordt ook wel 'The seven pillars' genoemd, dit vanwege 7 koraal zuilen die daar vlak bij elkaar staan, en daardoor makkelijk te beduiken zijn. (Je kunt niet verdwalen....) En het is een grandioos mooie stek. De laatste duikdag hebben we het huisrif bedoken. Dit omdat we wisten dat er een grote schildpad zat. Die zagen we dan ook vlak nadat we onder waren. Al eerder waren we al een schildpad tegen gekomen waar we heel dichtbij konden komen, maar toen had ik mijn camera niet bij me. (Net zoals bij de ontmoeting met de Napoleons). Maar nu wel, dus gelijk vrij veel foto's genomen. Tevens is deze duik voor mij een record geworden, want ondanks een maximale diepte van 19.5 meter, zijn we bijna anderhalf uur lang in het water geweest. Maar echt op diepte zijn we slechts 10 minuten geweest omdat het zicht daar nog geen 5 meter was, en we hadden 15 liter flessen. Maar toch.... In totaal heb ik 5 rolletjes volgeschoten onderwater, daarbij gepoogd niet iedere foto vol papegaaivissen te hebben. Maar.... ik was het vizier van de camera vergeten, moest dus gokken als ik afdrukte. En door de enorm harde wind (vele mensen zijn zeeziek geworden) was het zicht ook vaak niet echt geweldig. Dus maar even afwachten. Aan de hand van de foto's hoop ik te kunnen achterhalen welke vissen ik gezien heb, behalve het standaard werk als morenes, seaneedles, papegaaivissen, clownsvisjes, zandaaltjes etc. Mochten de foto's een beetje gelukt zijn, zal ik hier op mijn homepage aandacht aan besteden, met natuurlijk de foto's erbij en de daar bijbehorende namen. Maar dat laat ik nog wel weten. In ieder geval was dit toch wel een heerlijk en bijzonder gezellig weekje, geschikt voor herhaling!

11-12-99         Zaterdag samen met mijn broer(tje) Tjeerd zijn eerste Nederlandse duik gemaakt, en wel in Reeuwijk. Onder het mom, gelijk maar heel echt.... Wij moesten dat 's morgens vroeg doen, aangezien we om 12 uur in Egmond moesten zijn voor een diner (wat een tijd he?). En tot onze grote vreugde, was het zich echt goed. Varierend van 3 tot 5 meter, behalve als we in ons eigen stofspoor terecht kwamen, dan werd het zicht gereduceerd tot 0. Maar ook dat is iets wat een ieder moet ervaren. Tjeerd heeft in oktober zijn Open Water gehaald (in Egypte), sindsdien niet meer gedoken, dus dit was een tigdubbele vuurdoop. Hij moest wennen aan andere spullen, andere buiten- en watertemperaturen, ander zicht en zoetwater. Naar mijn mening deed hij dat heel goed. Natuurlijk moest hij wennen aan het uittrimmen, vandaar zo nu en dan een stofspoor, maar voor de rest niets te klagen. Ondanks het hele goede zicht hebben we slechts 2 kreeften gezien, een dode en een levende. Mede door de temperatuur bepaald hebben we een half uur gedoken, en ik vond het ook een lekker duikje.

20-08-99         Jawel, je raad het al, Dennis stond mij op te wachten op eiland 4, dit keer om 12 uur 's middags. Wij zijn met de Mauriden II naar eiland 9 gevaren, waar we een duik wilden maken. We gingen in 3 paren: Piet en Simone, Dennis en Maurice (beiden droog, de watjes...) en Tanja en ik. Aangezien de familie de Bruin nog al wat afgedoken had, hadden ze geen van allen erg veel lucht voor deze duik, maar dat mocht de pret niet drukken. Tanja en ik zijn te water gegaan, langzaam gezakt tot uiteindelijk 12 meter, maar door de thermocline vrijwel onmiddellijk weer wat hoger gegaan. We zijn 2 snoeken tegen gekomen, de nodige baars en witvis en wat dode kreeftjes. Langs de kant (en in de ondiepte dus) weer rustig naar de boot, waar Tanja met 40 bar aankwam. Toen wij boven kwamen, waren Dennis en Maurice ook boven, maar een stuk verder op. Zij hadden een wrak ontdekt: een kruiser van een meter of 11. Aangezien ik nog lucht zat had, Tanja afgeleverd en naar hun toegegaan om nog even een blik op het wrak te kunnen werpen.  Vervolgens kwamen Piet en Simone eraan om ook even een kijkje te nemen. Iedereen was zo enthousiast over dit wrak, dat besloten werd om flessen te vullen en later nog eens te gaan kijken.

18-08-99         Om 20.45 afgesproken met Fred en Cornel te Reeuwijk. Fred vond dat ik nog al zeurde over de tijd (hij stelde eerst voor ergens tussen half 9 en 9, schiet niet op vind ik) dus hij kwam mijn bus in gestoven om mij te attenderen dat ik te laat was. Helaas liep zijn klokje voor, dus ik was op tijd! (Hij te vroeg en Cornel te laat). Toen wij bezig waren met optuigen, kwamen Ron, Eric en Frits net het water uit. Zij waren anderhalf uur weg geweest, hetgeen al een belofte deed inhouden voor het zicht. En inderdaad, het zicht hield niet over. Maar we hebben enorm veel gezien: DE snoek (de echte grote dus) veel baarzen, snoekbaarzen, kreeften groot en klein en nog wat witvis. Het was duidelijk te merken dat de zon onder was (gevoelsmatig door alle regen en onweersbuien al sinds 4 uur 's middags...) want alles was aan het jagen onderwater. Dit gaf het idee "een Reeuwijkje doen" weer eens een andere betekenis. Helaas begaf na een half uurtje de lamp van Cornel het, waardoor we ons door het beperkte zicht en de donkerte toch genoodzaakt zagen de duik te beŽindigen. Jammer, maar was niet anders. Wat wel zuur is, dat je als je net uit het water bent, een SMSje op je gsm krijgt van iemand die vandaag barracuda's en dolfijnen onder water heeft gezien... Maar ach, mijn tijd komt nog wel!

17-08-99         Toen ik iets voor 7 uur bij eiland 4 aan kwam, stond Dennis mij al op te  wachten met de reddingsboot van de Mauriden II. Dus dat was een ware timing. Aangezien ik de dag ervoor mijn kist aan boord had gelaten, hoefde ik alleen mijn gevulde fles te sjouwen. De Mauriden II lag nog steeds bij eiland 3, maar vandaar zijn we gaan varen. Voor eiland 2 voor anker gegaan, waar de dieptemeter zo'n 6 a 7 meter aangaf. Piet, Tanja en ik zijn met z'n drieŽn te water gegaan, aan de achterkant van de boot. Naar de bodem gezakt, welke zich daar op bijna 15 meter bevond. En natuurlijk weer de standaard thermocline op 11,5 meter. Vanaf dat gat langs de rand weer langzaam omhoog gegaan, eigenlijk een rondje om de boot de gezwommen, en nog een poosje in het ondiepe liggen rommelen. Geen schatten gevonden, wel weer zo'n enorm grote snoek (van ongeveer 20 cm). Maar wederom een heerlijke duik. Na de duik nog een rondje plas gevaren in het donker en keurig afgezet bij eiland 4.

16-08-99         Keurig om 17.00 uur stond Dennis mij bij eiland 4 op te wachten om mij met hun reddingsboot naar hun schip te varen welk bij eiland 3 lag afgemeerd. Na het nare weer van die ochtend was het ondertussen aardig opgeklaard, dus heerlijk om te varen en te duiken. Op de "Mauriden II" aangekomen, eerst even bijgekletst, koffie gedronken, en zoals het hoort op een duikboot alvast de bestelling voor het eten opgegeven. Daarna de spullen opgetuigd en gaan omkleden. Er werd mij een richting aangegeven waar ik mij kon omkleden, maar ik verdwaalde zowat met al die slaapkamers toiletten en badkamers. Maar toch gelukt. We zijn eerst het eiland dwars overgestoken (lopend, al gauw 2 minuten lopen, kan eiland 1 niet tegen op) en daar te water. Het eerste stuk was eerst heel ondiep, 1.5m, zakte langzaam af naar een meter of 7, daarna een dropoff naar 14 meter. Met de daarbij behorende thermocline natuurlijk. Op die diepte was het zicht geweldig, maar weinig leven. Wat wel heel leuk was, was het zien van de restanten van de veenafgraverijen. Alle enorme steenhopen waren gebleven, als er een geultje veen te smal werd, lieten ze het verder ook voor wat het was. Dat geeft een enorme afwisseling van licht en donker op de bodem. Langzaam terug richting kant gegaan, en nog de nodige schatten gevonden: een schroevedraaier, een stuurstoel en een antenne van ongeveer 3 meter. Op zo'n moment begint onmiddellijk mijn fantasie te werken, want die schatten lagen redelijk dicht bij elkaar, maar daar zal ik jullie niet mee vervelen. Door Dennis's fantastische navigatiecapaciteiten kwamen we weer op de juiste plaats bij de kant aan, en we hadden maar heel even overleg nodig (2 woorden) om te besluiten langs de kant het eiland rond te gaan naar de boot. Om onze dag goed te maken kwamen we nog een snoek tegen van wel 20 meter (centimeter misschien????). Vervolgens de onderkant van de Mauriden II aan een onderzoek onderworpen, en zelden zo een mooie onderkant gezien. Na een uur kwamen we het water weer uit, lekker genoten, en toen we klaar waren met de spullen aftuigen en ons om te kleden kwam het eten! Timing toch?

15-08-99         Fred, Cornel en ik hebben gedoken in Vinkeveen bij eiland 4. We zouden om 9 uur aanwezig zijn, en ik was er een minuutje over. Helaas was er toen nog maar 1 parkeerplaatsje, wat mij dan ook niet gegund werd. Maar langzaam doorrijdend ging men toch een tikkeltje opzij. Daardoor kon ik niet normaal indraaien: conclusie - met een beetje poetsen kun je een rode deuk terug brengen tot een deuk (rood en groen is boerenfatsoen zegt een oud gezegde, dus ik moest wel). Maar even later hebben we toch het water gevoeld. Met name ik, want ik duik (natuurlijk) nat, terwijl Fred en Cornel met deze zomerse temperaturen droog gingen. (Maar dat doen er wel meer.... watjes!) We zijn eerst naar de bus gegaan, en zelfs door de bus gegaan, waar op een schooltje baarzen na verder niets te zien was, zelfs geen andere duikers. Vandaar wilden we naar het grote wrak, maar waarschijnlijk door de sterke tegenstroom dankzij de stormachtige wind, zijn we iets te vroeg een zoekpatroon gaan zwemmen. We kwamen wel bij het wrak van de bm terecht (genaamd Hollands Glorie, hoe origineel...) maar dat was niet het reisdoel. Bij dat wrak waren wel vrij veel duikers, dus daar hebben we niet al te lang rondgehangen. Onderweg zijn we nog wel onze knaap van een snoek tegengekomen, maar als je die met referentie ziet, is hij lang zo groot niet. (We spreken wel over hij, maar volgens de boekjes worden de vrouwtjes veel groter als de mannetjes, mannetjes max. 1 meter, en vrouwtjes 1.25 meter, dus moet hij wel zij zijn). Een heerlijk duik, die we afgerond hebben met een heerlijke kop koffie, een broodje bal pinda en een ober die wel wat in Fred zag...

13-08-99          Dennis, Simone en ik vertrokken vrijdagmorgen met een blij gemoed richting Vinkeveen, alwaar we bij Eiland 4 wilden duiken. Maar toen we in de buurt kwamen, kregen we toch wel knikkende knieŽn. Conformistisch als wij duikers allemaal zijn, was het idee zonder vergunning daar te duiken toch wel beangstigend. Even zo goed hebben we ons daardoor niet tegen laten houden en zijn pijlsnel ondergedoken, zodat niemand ons wat kon vragen. (Of overdrijf ik nu een beetje?) Het weer was heerlijk, het water was heerlijk. Hoewel er nog wel enkele duikers en wat dagjes-toeristen waren, was het heel rustig, vooral onder water. We hebben heel leuk met het kompas gespeeld en kwamen uiteindelijk keurig bij de bus uit, hetgeen ons doel was. En jawel, nu heb ik HEM ook gezien. De grootste snoek die er bestaat. Hij leek wel 5 meter, nou ja, okť dan, maar komt wel al gauw naar de anderhalve meter. Nu weet ik wel dat er onder jullie mensen zijn die een nog veel grotere gezien hebben, maar daar was ik dus niet bij.  De snoek baalde wel van ons, want we bleven hem achtervolgen met onze lampen. Door de ramen kijkend, want niemand van ons had echt de behoefte met dat beest opgesloten in de bus te zitten. En terwijl de snoek in de bus heen en weer bleef zwemmen (om onze lampen te ontwijken) zwom er een school van wel 20 baarzen in allerlei maten over het dak. Uiteindelijk is hij weggevlucht door de voorruit, want toen Dennis knuffel-neigingen kreeg werd het hem echt teveel. En onderweg zijn we ook nog een brasem tegen gekomen. Dus al was het vrijdag de 13de, nog altijd vrijdag - visdag! Okť, ik ben niet Japans aangelegd, dus zal ze niet ter plekke rauw opeten, en ik heb ook niet de neiging om hardrennend vis voor het avondeten te gaan halen, maar ik denk dat als je zoveel vis tegenkomt je ook weer aardig conform aan dat katholieke gebruik bent. Na ruim 50 minuten kwamen we weer aan de kant. Ik probeerde Dennis nog zover te krijgen om vergunningen te controleren en dan tegelijk boetes te incasseren (f 50,- per persoon is toch redelijk?) maar dat wilde hij niet. Dan maar aan de koffie en weer rustig aan huiswaarts. Wederom een schitterende en heerlijke duik!

09-03-99          Vanmorgen mijn voorlopig laatste koud-water-duik gemaakt. In de Klinkenberger Plas. Een heerlijke duik, op een heel leuke duikstek. Het loont best de moeite om naar Oegstgeest te rijden in plaats van Vinkeveen. Wij zijn tot zo'n 22 meter diep geweest, maar de plas schijnt zelfs 37 meter diep te zijn. Op 22 meter zat er een enorme school baarzen en wat voorns. Schitterend gezicht. Het zicht was ook goed/redelijk, tot zo'n 5 meter aan toe. Alleen hadden ze in Leiden allerlei wegen verbouwd, dus lagen we pas over 12 uur in het water. (Moesten eerst nog de fles vullen, daarna nog zoeken.) Toch nog ruim 3 kwartier gedoken. Toen was mijn fles ook wel aardig leeg. Ik kwam met precies 50 bar boven, dus eigenlijk wel heel netjes.

14-02-99         We zijn naar Nederhorst den Bergh geweest, naar de Spiegelplas. Wel belachelijk vroeg, want ik had mijn wekker om 7 uur staan, Dat lukte me natuurlijk niet, maar we hadden afgesproken in De Hoef en daar waren wij als eersten. Dus alles kwam nog goed. Het vroor hier ongeveer 7 graden en het was mistig. En aldaar moet je een aardig eindje lopen met je spulletjes op je nek. En dat over gladde sneeuw/ijs... Maar het was zonder meer de moeite waard. Door de mist heb ik dus weinig van de plas gezien, maar het zicht onderwater was perfect en het was heel leuk om te duiken. Geen vissen gezien (alweer niet) maar wel veel golfballen, oude stoelen en andere rommel. Maar alles was prachtig begroeid met schelpjes, dus toch heel mooi! En we hebben ons keurig aan de regel van 20 minuten gehouden, en dat was ook perfect. Ik dook zoals gewoonlijk weer met Peter. De bedoeling was om droog- en natpakken te verdelen, maar Peter wilde graag met mij duiken. En ik vond het niet erg als ik daar een kortere duik door zou maken. En ik vind het ook prettig met hem te duiken, we zijn aardig aan elkaar gewend geraakt. Al met al was het een schitterende duik op een plek die zeker voor herhaling vatbaar is. En het is hier vandaan niet eens zo erg ver rijden. Met zo'n 3 kwartier (zonder mist dan wel) ben je er.

After Duty

Aquarelleren

Astimo Diving

Astrologie

Bali

Duiken

Fietsen 1980

Hemmoor

Hemmoor: Nederlandstalige beschrijving

Hurghada 2000

Hurghada 2001

Hurghada 2002

Hurghada 2003

Links

Luchtverkeersleiding Nederland

Malta

Nieuwsbrieven

Oude verslagen

Safaga

Sharm el Sheik

Turkije 2002

Turkije 2003

Turkije 2004

Uitbouw

Verslagen

Zeeland

Zeelandweekend

Zuid Safari

Thuisblad

  en a.u.b. teken mijn gastenboek!!!